Ο οικοτουρισμός δεν είναι ουτοπία

Ο νησιωτικός χώρος με τις γεωγραφικές του ιδιαιτερότητες, με τους βιοτόπους και τα «αποκλίνοντα» από τις ηπειρωτικές νόρμες τοπία, αναμφισβήτητα συγκροτεί έναν πόλο έλξης επισκεπτών με οικολογικά ενδιαφέροντα. Είναι χώρος ημιερημικός, που δέχεται τις ποικίλες επιρροές ευχάριστα, που κατοικοεδρεύει τα βράδια μέσα στη μαγεία του φεγγαριού – όταν δεν απολαμβάνει τον έναστρο ουρανό. Ο νησιωτικός χώρος προσφέρεται για μια ευχάριστη μαθητεία στο παρελθόν και στο παρόν, επίσης όμως προσφέρεται στη βίωση του ουρανού – στο πλαίσιο ενός sky watching παρατήρησης του ουρανού, όπως το bird watching των ορνιθολόγων….

Όμως ο ελλαδικός χώρος είναι ποικίλος, η νησιωτική μορφή είναι εξαίρεση. Υπάρχει και ένας χώρος δασώδης, που περνάει μέσα από αναπτύξεις δέντρων, από τις οποίες δύσκολα διέρχεται το φως… Στις περιοχές αυτές ο «οίκος», με την πιο ευρεία έννοια, είναι κάτι περισσότερο από τις αμμοθίνες ορισμένων ακτών, τις ξερολιθιές, τη δαιδαλώδη αρχιτεκτονική των οικισμών. Εδώ είναι η περιοχή κυριαρχίας ενός ασυνήθιστου ξεναγού. Που υπογραμμίζει τις γαστριμαργικές ηδονές, τις νοικοκυρές που φτιάχνουν τα γλυκά των ονείρων, τα τοπία που προκύπτουν από διάφορες οπτικές γωνίες. Πάντα αμβλύνοντας ή αποσιωπώντας τις όποιες δυσλειτουργίες.

Ανάμεσα στον αφασιακό ή «μπαρόκ» τουρισμό – τον βαρυφορτωμένο με πληροφορίες, διαδρομές και «ξεναγήσεις» – υπάρχει μια άλλη λύση, με τη σωστή δοσολογία εμπειριών. Λύση που ήδη συγκεντρώνει τη προτίμηση του επισκέπτη με μορφωτικά ενδιαφέροντα, όπως και του «φτασμένου» και έμπειρου τουρίστα. Είναι ο «οικο»-τουρισμός, ένα μη περιθωριακό ρεύμα, μια από τις πολλές, συμπαθητικές ουτοπίες.

Οι οικο-τουρίστες ζουν πέρα από την «ανα-θεώρηση» της φύσης σε κατακτήσιμο χώρο, πέρα από τον «κατατρεγμό» της γραφικότητας, πέρα από την ομορφιά που υποχωρεί μπροστά στην επέλαση της νέας «χωροταξίας της αναψυχής». Αν η «αισθητική του χώρου είναι προέκταση της αισθητικής του σώματος» και αν η ομορφιά κατά το γνωμικό του Ντοστογιέφσκι μπορεί να σώσει τον κόσμο, τότε οι φίλοι της φύσης είναι οι πρώτοι που βιώνουν ότι η ασχήμια τον καταβαραθρώνει…

Οι οικοτουρίστες εμβαθύνουν στο «εγχώριο» χωρίς να εκτρέπονται σε έναν επαρχιώτικο αυτισμό, φεύγουν στο «ξένο» χωρίς να αναπτύσσουν συμπλέγματα ανωτεροκατωτερότητας… Λειτουργούν με τις αισθήσεις στη διαπασών, γλεντούν με τη μυρουδιά του νοτισμένου χώματος, εισπράττουν αεροπορικές εικόνες από τις κορυφές των βουνών, αντλούν την ψυχεδελική γοητεία των νεφώσεων, ψιθυρίζουν σε μια έκπληκτη χελώνα που συναντούν απρόσμενα. Και γενικά ανοίγουν τους πόρους της ύπαρξής τους για να περάσει η βροχή, το βουητό του ανέμου, ο καύσωνας ή ο χειμωνιάτικος ήλιος…

Διαβάστε επίσης:

ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ – Η τέχνη παράγων μετασχηματισμού του αστικού περιβάλλοντος

Η τέχνη παράγων μετασχηματισμού του αστικού περιβάλλοντος

Η αλλαγή των παραγωγικών δυνάμεων από την οικολογική σκέψη

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.