Κριτική ταινίας: «Primetime» – Ο θάνατός σου η ζωή μου

Τίτλος ταινίας: «Primetime»

Σύνοψη: Ένας ρεπόρτερ, ο Κρις Χάνσεν, προάγεται στην primetime του NBC, με μια εκπομπή η οποία ρίχνει ανθρώπινα δολόμωτα σε παιδόφιλους, με σκοπό τη σύλληψή τους. Κάποια στιγμή το τηλεοπτικό σόου παίρνει τη μορφή ζωντανού δράματος

Σκηνοθεσία: Λανς Οπενχάιμ

Παίζουν: Ρόμπερτ Πάτινσον, Άρι Άστερ, Μπράιτον Μακ Κλόσκι, Σκάιλερ Τζισόντο

Σχεδόν κυριολεκτικός ο τίτλος του κριτικού σημειώματός μας για  το «Primetime», αφού το κυνήγι της τηλεοπτικής λάμψης μπορεί να οδηγεί σε βαθύ σκότος, μοιάζει με συνομιλία με τον διάβολο.

Παρακολουθώντας έναν τηλεοπτικό παρουσιαστή, καθώς σκαρφαλώνει στη ζώνη υψηλής τηλεθέασης του ΝBC, τον βλέπουμε να ξεφορτώνεται το έρμα της ηθικής προς χάριν της προσωπικής του απογείωσης. Η εκπομπή του ρίχνει έναν δήθεν δεκατριάχρονο νεαρό (στην πραγματικότητα εικοσιτριάχρονος) σαν δόλωμα σε παιδόφιλους, με σκοπό την on camera σύλληψή τους.

Πρόκειται, τελικά, για ένα τυπικό ριάλιτι σόου, αφού τα πραγματικά γεγονότα τα οποία στηρίζουν το σενάριο εξελίσσονται κάπου στις αρχές του 2000. Ανάλογη αισθητική ακολουθεί και ο σκηνοθέτης, προσπαθώντας να κινηματογραφήσει με την τεχνική του ντοκιμαντέρ. Τού είναι εύκολο. Ο Λανς Οπενχάιμ έχει μια καριέρα στο ντοκιμαντέρ, το κινηματογραφικό είδος που τον έκανε γνωστό στα κινηματογραφικά φεστιβάλ. Το γεγονός ότι η ταινία προσπαθεί να καταγράψει τα γεγονότα, με όσον το δυνατόν μεγαλύτερη προσέγγιση των όσων συνέβησαν στην πραγματικότητα, υποβοηθάει τον Οπενχάιμ στις σκηνοθετικές του επιλογές. Κινηματογραφεί με jump cut (φλασάτα, με άλματα στο μοντάζ), με μια κάπως ξεθωριασμένη φωτογραφία και με μεγάλη αποσπασματικότητα. Σα να συλλαμβάνει τα πλάνα εν τω γεννάσθαι, να μην προλαβαίνει να μοντάρει με φυσιολογική ροή.

Σε όλη τούτη την κατασκευή ο σκηνοθέτης στηρίζεται στην ερμηνεία του Ρόμπερτ Πάτινσον. Καλύτερα να πούμε  στην παρουσία, καθώς δεν είναι οι υποκριτικές του δυνατότητες που ξεχωρίζουν, αλλά η φυσική του σχέση με τον φακό. Για την ακρίβεια, ο Πάτινσον μοιάζει να ταυτίζεται με τον πραγματικό ρεπόρτερ, τον Κρις Χάνσεν. Είναι κάτι το οποίο σχεδόν το επιδιώκει ο Οπενχάιμ, το εκμεταλλεύεται με επιτυχία.

Η ματαιοδοξία του ηθοποιού εύκολα ταυτίζεται με αυτήν του τηλεοπτικού αστέρα και πρόκειται για μια από τις καλύτερες στιγμές της ταινίας. Αντιθέτως, η προσπάθεια για την τελική έκπληξη, το τελικό ξάφνιασμα, το οποίο αποτελεί το άλλο μεγάλο ατού της ταινίας, συνοδεύεται από εκκωφαντικό θόρυβο. Τόσο προβλέψιμο και τόσο διδακτικό! Άλλη μια περίπτωση όπου ο σκηνοθέτης θεωρεί ότι οφείλει να καταδείξει με το δάχτυλο τα πάντα, αποφεύγοντας το μέγιστο κινηματογραφικό όπλο του υπαινιγμού. Όσο ελλειπτικό είναι το μοντάζ, άλλο τόσο αναλυτική είναι η κατάληξη του έργου. Κι όταν ο σκηνοθέτης θέλει να αναπτύξει ένα προσωπικό στιλ, να γεμίσει την ταινία με «εξυπναδούλες», δεν μπορεί να ακολουθεί τον αντίθετο δρόμο στην τελική σκηνή.

Εκτός αυτού, το φινάλε με την αποκάλυψη ενός σημαντικού προσώπου τη στιγμή που έλκεται από το «δόλωμα», θα μπορούσε να εκληφθεί σαν άλλοθι για τις απεχθείς πράξεις του παιδόφιλου. Ο Λανς Οπενχάιμ ξεκινάει με σκοπό να καταγράψει ρεαλιστικά τα όσα διαπερνούν τη σκέψη και το σώμα ενός παιδόφιλου, αλλά μοιάζει πιο «αμαρτωλή» η σκέψη και η πράξη του παρουσιαστή. Όσο και να ζυγίζουμε τις ματαιοδοξίες και τις «αμαρτίες», ίσες δεν είναι. Ούτε το «θάνατός σου η ζωή μου» του Κρις Χάνσεν συμψηφίζεται με τα πεπραγμένα ενός παιδόφιλου. Και ίσως, τελικά, η πιο «βαριά» ματαιοδοξία είναι αυτή του σκηνοθέτη.

Αξιολόγηση: **

Διαβάστε επίσης:

Led Zeppelin: Σπάνιο single του συγκροτήματος βρέθηκε στην εκπομπή «Antiques Roadshow» (video)

«The Exorcist: Martyrs»: Η Universal Pictures έδωσε μία πρώτη γεύση από τη νέα εκδοχή του Mike Flanagan (photos/videos)

Άννα Βίσση: «Αναβάλλονται» οι εμφανίσεις στο «Αθηνών Αρένα» – Αποδέσμευσε τους μουσικούς της (Video)

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.