Μισθοί: Στο 45% του μέσου Ευρωπαίου ο Έλληνας εργαζόμενος – Οι έξι στους 10 κάτω από 1200 ευρώ 

Μισθοί που αυξάνονται στα χαρτιά, αλλά στην τσέπη των εργαζομένων δεν περισσεύει σχεδόν τίποτα. Αυτή είναι η πραγματική εικόνα της ελληνικής αγοράς εργασίας, όπου οι ονομαστικές αυξήσεις των αποδοχών εξανεμίζονται από το διαρκώς αυξανόμενο κόστος ζωής. Και μπορεί η Ελλάδα να εμφανίζει υψηλότερους ρυθμούς αύξησης μισθών από μεγάλες ευρωπαϊκές οικονομίες, ωστόσο η πραγματικότητα για εκατομμύρια μισθωτούς απέχει σημαντικά από την εικόνα ευημερίας που δημιουργούν οι στατιστικές.

Τα στοιχεία για το δεύτερο τρίμηνο του 2026 είναι αποκαλυπτικά. Οι συνολικές αμοιβές ανά εργαζόμενο αυξήθηκαν κατά 4,44% σε σύγκριση με την αντίστοιχη περσινή περίοδο. Μόνο που ο εναρμονισμένος πληθωρισμός έτρεχε σχεδόν με την ίδια ταχύτητα, στο 4,4%.

Με απλά λόγια, όσα κέρδισαν οι εργαζόμενοι από τις αυξήσεις τα έχασαν σχεδόν εξ ολοκλήρου από την ακρίβεια. Η πραγματική βελτίωση της αγοραστικής δύναμης ήταν ουσιαστικά μηδενική.

Και υπάρχει μία ακόμη σημαντική λεπτομέρεια: τα στοιχεία για την αύξηση των αμοιβών περιλαμβάνουν και τις εργοδοτικές ασφαλιστικές εισφορές. Συνεπώς, δεν αποτυπώνουν αποκλειστικά τις αυξήσεις που καταλήγουν στον τραπεζικό λογαριασμό κάθε εργαζομένου.

Πρωταθλητές στις αυξήσεις, ουραγοί στις αποδοχές

Η Ελλάδα εμφανίζεται να ξεπερνά μεγάλες ευρωπαϊκές οικονομίες στον ρυθμό αύξησης των αμοιβών. Στη Γερμανία η αύξηση περιορίστηκε στο 4,2%, στην Ισπανία στο 4,1%, στη Γαλλία στο 2,2% και στην Ιταλία στο 2%.

Η συγκεκριμένη σύγκριση, ωστόσο, αποτυπώνει μόνο τη μισή αλήθεια. Γιατί άλλο είναι να αυξάνεται κατά 4% ένας μισθός των 3.000 ευρώ και άλλο να καταγράφεται αντίστοιχη αύξηση σε έναν μισθό των 1.000 ευρώ.

Η αφετηρία παραμένει καθοριστική και στην περίπτωση της Ελλάδας είναι εξαιρετικά χαμηλή.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, το 2024 ο μέσος ετήσιος μισθός πλήρους απασχόλησης στην Ελλάδα διαμορφωνόταν περίπου στις 18.000 ευρώ, όταν ο αντίστοιχος μέσος όρος στην Ευρωπαϊκή Ένωση έφτανε τις 39.800 ευρώ.

Δηλαδή, οι ελληνικές αποδοχές αντιστοιχούσαν μόλις στο 45% του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Χαμηλότερα βρισκόταν μόνο η Βουλγαρία, με περίπου 15.400 ευρώ.

Πρόκειται για ονομαστικά μεγέθη του 2024 και όχι για σύγκριση της σημερινής αγοραστικής δύναμης. Ωστόσο, είναι ενδεικτικά της τεράστιας απόστασης που χωρίζει τους Έλληνες εργαζομένους από τους Ευρωπαίους συναδέλφους τους.

Από τις πραγματικές αυξήσεις στο απόλυτο μηδέν

Ακόμη πιο ανησυχητική είναι η εξέλιξη των πραγματικών αποδοχών τα τελευταία χρόνια.

Στο δεύτερο τρίμηνο του 2024, οι αμοιβές αυξάνονταν κατά 6,8%, ενώ ο πληθωρισμός βρισκόταν στο 2,7%. Αυτό σήμαινε ότι οι εργαζόμενοι εξασφάλιζαν ουσιαστική βελτίωση της αγοραστικής τους δύναμης, περίπου 4%.

Έναν χρόνο αργότερα, η εικόνα είχε ήδη αρχίσει να αλλάζει. Οι αυξήσεις περιορίστηκαν στο 3,8%, με τις τιμές να ανεβαίνουν κατά 3,2%. Το πραγματικό όφελος είχε συρρικνωθεί περίπου στο 0,6%.

Στο τελευταίο τρίμηνο του 2025, μάλιστα, οι αμοιβές αυξήθηκαν κατά 2,2%, έναντι πληθωρισμού 2,4%, οδηγώντας σε μικρή απώλεια αγοραστικής δύναμης.

Το 2026 οι ονομαστικές αυξήσεις επιταχύνθηκαν, αλλά μαζί τους επιταχύνθηκε και η ακρίβεια. Στο πρώτο τρίμηνο οι αμοιβές ενισχύθηκαν κατά 3,6% και ο πληθωρισμός κινήθηκε στο 3,1%. Στο δεύτερο τρίμηνο και οι δύο δείκτες έφτασαν ουσιαστικά στο 4,4%.

Έτσι, η προοπτική σταδιακής ανάκτησης των απωλειών από την προηγούμενη πληθωριστική κρίση απομακρύνεται.

Έξι στους δέκα με μισθό έως 1.200 ευρώ

Το πραγματικό πρόβλημα της ελληνικής αγοράς εργασίας αποτυπώνεται ακόμη καθαρότερα στα στοιχεία του πληροφοριακού συστήματος ΕΡΓΑΝΗ.

Το 2025 ο μέσος μικτός μισθός πλήρους απασχόλησης διαμορφώθηκε στα 1.516 ευρώ. Εάν συνυπολογιστούν και οι εργαζόμενοι με μερική απασχόληση, ο μέσος μισθός υποχωρεί στα 1.362,66 ευρώ.

Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η κατανομή των αποδοχών:

• Το 36,5% των μισθωτών αμείβεται με έως 1.000 ευρώ μικτά.
• Το 24,29% λαμβάνει από 1.001 έως 1.200 ευρώ μικτά.

Δηλαδή, σχεδόν έξι στους δέκα εργαζομένους βρίσκονται κάτω από το όριο των 1.200 ευρώ μικτά τον μήνα.

Και αυτά είναι ποσά πριν από τις ασφαλιστικές κρατήσεις και τη φορολογία, που περιορίζουν ακόμη περισσότερο τα χρήματα που τελικά φτάνουν στην τσέπη.

Για αυτές τις κατηγορίες εργαζομένων, οι ανατιμήσεις στα τρόφιμα, στην ενέργεια, στα ενοίκια και στις μετακινήσεις απορροφούν δυσανάλογα μεγάλο μέρος του εισοδήματος.

Η παγίδα της ονομαστικής ανάπτυξης

Το γεγονός ότι οι μισθοί αυξάνονται ταχύτερα από ό,τι σε ορισμένες ισχυρές ευρωπαϊκές οικονομίες δεν σημαίνει αυτομάτως ότι μειώνεται ουσιαστικά η μισθολογική απόσταση.

Για να συμβεί αυτό, απαιτούνται σταθερές πραγματικές αυξήσεις, υψηλότερες δηλαδή από τον πληθωρισμό, και μάλιστα για αρκετά χρόνια.

Η διατήρηση της αγοραστικής δύναμης δεν συνιστά σύγκλιση με την Ευρώπη. Σημαίνει απλώς ότι οι εργαζόμενοι καταφέρνουν να μην υποχωρήσουν περισσότερο.

Και όσο οι αυξήσεις εξανεμίζονται πριν φτάσουν στην πραγματική κατανάλωση, το μισθολογικό χάσμα παραμένει ανοιχτό.

Το μεγάλο ζητούμενο, επομένως, δεν είναι ποια θέση καταλαμβάνει η Ελλάδα στην ευρωπαϊκή κατάταξη των ποσοστιαίων αυξήσεων. Είναι πόσα χρήματα περισσεύουν στο τέλος του μήνα.

Γιατί μια αύξηση που την καταπίνει ο πληθωρισμός μπορεί να βελτιώνει τις στατιστικές, αλλά δεν αλλάζει την καθημερινότητα των εργαζομένων.

Διαβάστε επίσης:

Η τιμή του ευρωπαϊκού φυσικού αερίου εκτοξεύτηκε στο υψηλότερο σημείο από το 2022 λόγω της ενεργειακής κρίσης

Επίδομα θέρμανσης: Ο Πιερρακάκης ανακοίνωσε αύξηση κατά 30% σε σχέση με πέρσι – Αύριο η τιμή του πετρελαίου θέρμανσης

Το LSE αποδομεί τα μνημόνια και την Τρόικα: Μειώθηκε η παραγωγικότητα στην Ελλάδα – Μετατρέπεται σε «οικονομία των καφέ»

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.