Άρθρο 23: Τι φοβήθηκε η κυβέρνηση και απέσυρε άρον άρον το «δώρο» στους servicers – Η παγίδα για τους δανειολήπτες

Μια ιδιαίτερα αποκαλυπτική πολιτική υποχώρηση, που δημιουργεί σοβαρά ερωτήματα για τις προθέσεις της κυβέρνησης απέναντι στους δανειολήπτες και τις εταιρείες διαχείρισης απαιτήσεων, σημειώθηκε στη Βουλή με την αιφνιδιαστική απόσυρση του άρθρου 23, το οποίο θα διευκόλυνε σημαντικά τη διαδικασία αναγκαστικής εκτέλεσης σε περιπτώσεις αθέτησης ρυθμισμένων οφειλών.

Το αξιοσημείωτο είναι ότι η κυβέρνηση υπερασπιζόταν μέχρι την τελευταία στιγμή τη συγκεκριμένη διάταξη, υποστηρίζοντας ότι λειτουργούσε προς όφελος των δανειοληπτών, για να την αποσύρει τελικά υπό το βάρος των αντιδράσεων της αντιπολίτευσης και του νομικού κόσμου. Μια αναδίπλωση που γεννά το εύλογο ερώτημα: Τι ήταν εκείνο που φοβήθηκε πραγματικά το Μέγαρο Μαξίμου και αποφάσισε να εγκαταλείψει μια ρύθμιση την οποία παρουσίαζε ως απολύτως αναγκαία;

Η διάταξη που μπορούσε να μετατρέψει τη ρύθμιση σε παγίδα

Η ουσία του άρθρου 23 βρισκόταν στην πρόβλεψη ότι η σύμβαση ρύθμισης μιας οφειλής θα αποκτούσε ισχύ εκτελεστού τίτλου, γεγονός που θα επέτρεπε στον πιστωτή, υπό τις προβλεπόμενες προϋποθέσεις, να κινήσει διαδικασίες αναγκαστικής εκτέλεσης χωρίς να χρειάζεται προηγουμένως να εξασφαλίσει νέα δικαστική απόφαση ή διαταγή πληρωμής για τη συγκεκριμένη απαίτηση.

Επιπλέον, εάν ο δανειολήπτης καθυστερούσε πληρωμές συνολικού ύψους μεγαλύτερου των τριών δόσεων, ο πιστωτής θα μπορούσε να καταγγείλει τη ρύθμιση και να επαναφέρει την αρχική απαίτηση, αφαιρώντας τα ποσά που είχαν ήδη καταβληθεί.

Αυτό δημιουργούσε έναν ιδιαίτερα προβληματικό μηχανισμό: μια συμφωνία που ο οφειλέτης υπέγραφε προκειμένου να διασώσει την περιουσία του και να αποφύγει τον πλειστηριασμό θα μπορούσε, εφόσον αδυνατούσε να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του, να μετατραπεί σε εργαλείο ταχύτερης αναγκαστικής εκτέλεσης.

Δεν επρόκειτο για αυτόματη κατάσχεση κατοικίας ούτε για πλήρη κατάργηση των δικαστικών μέσων προστασίας, όπως θα ήταν ανακριβές να υποστηριχθεί. Επρόκειτο, όμως, για μια ουσιαστική ενίσχυση της διαδικαστικής θέσης των πιστωτών, με αντίστοιχη αύξηση της πίεσης προς τους οικονομικά ευάλωτους οφειλέτες.

Η υπεράσπιση μέχρι την τελευταία στιγμή και η ξαφνική υποχώρηση

Το πολιτικά αξιοσημείωτο στοιχείο είναι ότι, λίγο πριν από την απόσυρση, κυβερνητικές πηγές εξακολουθούσαν να υπερασπίζονται το άρθρο, επιχειρηματολογώντας ότι θα περιόριζε δικαστικά έξοδα, πρόσθετους τόκους και χρονοβόρες διαδικασίες.

Ωστόσο, οι έντονες αντιδράσεις των δικηγορικών συλλόγων, που έθεσαν ζητήματα ουσιαστικής δικαστικής προστασίας, σε συνδυασμό με την πίεση του ΠΑΣΟΚ και την παρέμβαση του Νίκου Ανδρουλάκη, διαμόρφωσαν ένα πολιτικό περιβάλλον στο οποίο η διατήρηση της διάταξης γινόταν ολοένα δυσκολότερη.

Η κυβέρνηση βρέθηκε ουσιαστικά αντιμέτωπη με την κατηγορία ότι, την ώρα που διαφήμιζε αυστηρότερους κανόνες για τις εταιρείες διαχείρισης απαιτήσεων, προσέφερε στους ίδιους τους servicers ένα πρόσθετο και ιδιαίτερα αποτελεσματικό εργαλείο για την επίσπευση κατασχέσεων και πλειστηριασμών.

Η αντίφαση αυτή ήταν δύσκολο να αντιμετωπιστεί επικοινωνιακά, ιδίως σε μια περίοδο κατά την οποία η στεγαστική κρίση, η ακρίβεια και η οικονομική πίεση στα νοικοκυριά αποτελούν κεντρικά κοινωνικά προβλήματα.

Τι φοβήθηκε το Μαξίμου και ποιος εισηγήθηκε τη ρύθμιση;

Η πιθανότερη πολιτική εξήγηση για την υποχώρηση είναι ότι το Μέγαρο Μαξίμου αντιλήφθηκε πως το κόστος της επιμονής θα μπορούσε να αποδειχθεί πολύ μεγαλύτερο από το όποιο όφελος της συγκεκριμένης νομοθετικής παρέμβασης, καθώς η συζήτηση μετατοπιζόταν πλέον από τις τεχνικές λεπτομέρειες της ρύθμισης στο ερώτημα αν η κυβέρνηση νομοθετεί υπέρ των funds και εις βάρος των δανειοληπτών.

Η εξήγηση αυτή παραμένει πολιτική εκτίμηση και όχι επιβεβαιωμένη πληροφορία για τις εσωτερικές κυβερνητικές αποφάσεις. Δεν αναιρεί, ωστόσο, την ανάγκη να απαντηθούν ορισμένα ουσιαστικά ερωτήματα: Ποιος εισηγήθηκε το άρθρο 23, αν είχε προηγηθεί σχετικό αίτημα από την πλευρά των servicers και γιατί η κυβέρνηση επέμεινε τόσο έντονα στην υπεράσπισή του, προτού αποφασίσει την απόσυρσή του;

Η απόσυρση δεν καταργεί τους πλειστηριασμούς ούτε ανατρέπει το υφιστάμενο πλαίσιο αναγκαστικής εκτέλεσης, ενώ μένει να φανεί εάν η επίμαχη ρύθμιση θα επανέλθει με διαφορετική διατύπωση.

Το μείζον ζήτημα, συνεπώς, δεν είναι μόνο γιατί αποσύρθηκε το άρθρο 23, αλλά κυρίως γιατί επιχειρήθηκε εξαρχής να ψηφιστεί μια διάταξη που ενίσχυε τόσο καθαρά τη θέση των πιστωτών. Και αυτό είναι ένα ερώτημα στο οποίο η κυβέρνηση εξακολουθεί να οφείλει πειστική απάντηση.

Διαβάστε επίσης:

Συντάξεις: Δημογραφική βόμβα απειλεί τα ασφαλιστικά συστήματα και οδηγεί τα ταμεία σε επικίνδυνες επενδυτικές επιλογές

Temu, Shein, Ali Express: Πώς θα εφαρμόζεται από την 1η Νοεμβρίου το τέλος των 2 ευρώ 

ΕΛΣΤΑΤ: Στο 7,6% η ανεργία τον Σεπτέμβριο – Στο 17,3% στους νέους

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.