Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.
Προσθέστε το topontiki.gr ως προτιμώμενη πηγή στη Google
Add topontiki.gr on GoogleΠοιός το περίμενε ότι ένα ντοκιμαντέρ θα μπορούσε να αποτελέσει ένα από τα σημαντικότερα φιλμ της τρέχουσας χρονιάς, αφού το «Μπορείς να δεις τα πάντα» ανιχνεύει τη σχέση αλήθειας και εικόνας. Αυτό που βλέπουμε, πόση αλήθεια κουβαλάει μέσα του; Την ίδια ερώτηση μοιάζει να θέτει με όρους μυθοπλασίας το «I play Rocky» του Πίτερ Φαρέλι, αλλά η προσπάθεια να νεκραναστηθεί ο κινηματογραφικός Σιλβέστερ Σταλόνε σκοντάφτει στην αδυναμία του σκηνοθέτη να ξεφύγει από την ευκολία μιας κινηματογραφικής βιογραφίας. Τα πρώτα βήματα του Ρόκι, οι φιλοδοξίες, οι αστοχίες, η επιμονή του στο υποκριτικό ταλέντο, μένουν στο επίπεδο μιας απλής αφήγησης, την ώρα που το ντοκιμαντέρ των Φίλντερ-Οπενχάιμ τολμάει να αλιεύσει τη μυθοπλαστική διάθεση, την οποία κρύβει η ίδια η πραγματικότητα.
Τίτλος ταινίας: «Μπορείς να δεις τα πάντα» («You can see everything»)
Σύνοψη: Η Χόλμς και ο Έβανς, πρωταγωνιστές σε ένα μεγάλο επιχειρηματικό και ιατρικό σκάνδαλο το οποίο αναστάτωσε τις ΗΠΑ, στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας, δέχονται να παρακολουθήσει η κάμερα των σκηνοθετών τις τελευταίες ημέρες, πριν από τη φυλάκιση της πρώτης. Πόσο ένοχη είναι και σε ποιά σχέση βρίσκεται πραγματικά με τον σύζυγό της;
Σκηνοθεσία: Λανς Όπενχάιμ, Νέιθαν Φίλντερ
Πριν απ’ όλα, το πιασάρικο θέμα ενός σκανδάλου και η ανίχνευση της αλήθειας μέσα από τις εικόνες ενός ντοκιμαντέρ οδηγούν το «Μπορείς να δεις τα πάντα» στην ιχνηλάτηση της ίδιας της φύσης του κινηματογράφου. Διότι πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ, είδος το οποίο κατά τεκμήριο καταγράφει την πραγματικότητα με το οποίο οι σκηνοθέτες Οπενχάιμ και Φίλντερ αποδεικνύουν τη σχετικότητα αυτής της καταγραφής. Με την πρωτότυπη ιδέα να επισκεφθούν οι δημιουργοί το σπίτι της Χολμς και του Έβανς, τριάντα τέσσερις ημέρες πριν η πρώτη καταλήξει στη φυλακή, ξεκινάει μια προσπάθεια να διαπιστώσουμε αν αληθεύουν οι κατηγορίες που έχουν προσαφθεί στην πρώτη. Είναι πράγματι δόλια η προώθηση της συσκευής «Theranos» από την Ελίζαμπεθ Χολμς και τον τότε συνεργάτη της; Είναι πράγματι μια τεχνολογική πλαστογραφία ή πρόκειται για μια πρωτοποριακή ιατρική εφεύρεση η οποία περιμένει τον χρόνο να τη δικαιώσει; Αρχικά, οι σκηνοθέτες διανύουν με τις εικόνες τους τον χρόνο των τριάντα τεσσάρων ημερών πριν από τη φυλάκιση της καταδικασμένης Χολμς, το 2023. Κοντινά πλάνα, ιδίως της πρωταγωνίστριας και νευρώδες μοντάζ σχηματίζουν ένα πορτρέτο της ίδιας, αλλά και του συζύγου της. Μεγάλα, απορημένα μάτια, έκφραση αθωότητας, σα να διατυπώνουν με έκπληξη: «τι έκανα και βρίσκομαι σε αυτήν τη θέση;». Δίπλα, τα παιδιά του ζεύγους σε λίγο θα στερηθούν τη μητέρα τους, ο πατέρας τους μοιάζει να στηρίζει την αγαπημένη του σύζυγο. Μια βιτρίνα του σύγχρονου καπιταλισμού της «φούσκας», με την πολυτέλεια να αποδεικνύει τα τεράστια κέρδη της «Theranos», της συσκευής που υποσχόταν αναλυτικές ιατρικές εξετάσεις και πρόγνωση υγείας μόνον μέσα από λίγες σταγόνες αίματος. Όταν η ιδιαιτέρως κερδοφόρα εφεύρεση φτάνει στα δικαστήρια, η Χολμς θα συνεχίσει να επιμένει στην πίστη της, στην πεποίθηση ότι δεν διέπραξε καμία απάτη. Είναι υποχρεωμένη να αφήσει πίσω την ευδαιμονία την οποία κατασκεύασε με τα υλικά του ψεύδους, αλλά η κάμερα ψάχνει επίμονα για τα ελαφρυντικά της, σα να μην θέλει να πιστέψει τα όσα τη βαραίνουν.
Έχει ξεκινήσει μια πρώτη λειτουργία του θεωρητικά έγκυρου ανιχνευτή ψεύδους, της κάμερας. Ο γονιός της Χολμς προσφέρει κάποιες εξηγήσεις για το τραυματικό παρελθόν της κόρης του, η ίδια πλημμυρίζει το πλάνο με την εικόνα της αθωότητάς της. Από τη στιγμή του εγκλεισμού της σε φυλακή πολυτελείας, δύο έτη αργότερα, η ανασκαφή αληθείας συνεχίζει να εξορύσσει πολύτιμα μέταλλα, ως προς τη φύση των ανθρώπων, τον τρόπο που αντιμετωπίζουν τα όσα τους συμβαίνουν, την ίδια τη φύση του κινηματογράφου. Ο ένας από τους σκηνοθέτες, ο Νέιθαν Φίλντερ, χειρίζεται κατά κύριο λόγο τις συζητήσεις, ο άλλος, ο Οπενχάιμ (τον γνωρίσαμε από το «Primetime»), κρύβεται στα μετόπισθεν, οργανώνει την εικόνα. Η προσωπική εμπλοκή του Φίλντερ με την Χολμς δημιουργεί ήδη ένα κλίμα συμπάθειας προς αυτήν, μοιάζει ακόμη και συναισθηματικά επηρεασμένος από την επαφή τους. Μήπως, τελικά, το ντοκιμαντέρ μεταφέρει απλώς στον θεατή το βλέμμα του σκηνοθέτη; Μήπως αυτό που παρακολουθούμε είναι το φιλτραρισμένο κοίταγμα του δημιουργού προς τα άτομα και τα γεγονότα;. Πόση αλήθεια μπορεί να κουβαλάει μια κατασκευή; Περίπου όση και η «Theranos».
Αυτά τα ερωτήματα εμπλουτίζονται από την παρέλαση χώρων, συναντήσεων και ανθρώπων, με κυριότερη αυτήν του Φίλντερ με την Αμάντα Σέιφριντ, την ηθοποιό η οποία υποδύθηκε την Χολμς σε μια τηλεοπτική σειρά, βραβευμένη με τη Χρυσή Σφαίρα για την ερμηνεία. Έχοντας αντιληφθεί ο σκηνοθέτης την αδυναμία του να κρατήσει αποστάσεις από την Χολμς, εμβάλλει μια άτυπη μυθοπλαστική παράμετρο. Η Σέιφριντ μεταφέρει την εμπειρία της από τον ρόλο, τα όσα αυτή διέγνωσε για τον ψυχισμό της εγκάθειρκτης ηρωίδας. Μετατρέπεται κατ’ αυτόν τον τρόπο σε ένα είδος ψυχαναλύτριας για τον Φίλντερ, οι συναντήσεις τους είναι κινηματογραφημένες με ανάλογο τρόπο. Μοιάζει με πινελιά μυθοπλασίας και συγκίνησης, εν μέσω σκληρής πραγματικότητας. Ένα περιστατικό εκβιασμού του συζύγου Μπιλ Έβανς προς τους δημιουργούς εντείνει την άποψη ότι αυτός κρύβεται πίσω από τη χρηματολαγνεία του ζεύγους. Είναι έτσι ή απλώς η Χολμς προσποιείται την ανήξερη, επιθυμώντας να δημιουργήσει την εικόνα της αθώας; Οι αμφιλεγόμενες απαντήσεις, τις οποίες θα μπορούσαν να λάβουν τα ερωτήματα του κριτικού σημειώματος, αποτελούν και μια έγκυρη απόδειξη της ικανότητας των ανθρώπων να ξεγελούν τον ίδιο τους τον εαυτό και τους γύρω. Η καλύτερη ηθοποιός ίσως είναι η ίδια η Χολμς, όπως μας υποβάλλει και το τελικό πλάνο. Ως τη στιγμή που φτάνουμε σε αυτό, έχουν προηγηθεί πολλά, οι διερωτήσεις και οι αμφιβολίες είναι ασφαλώς πολλαπλάσιες. Ένας κοντά τρίωρος χείμαρρος εναλλαγών στο ύφος των εικόνων και των ατόμων που τις συνθέτουν. Αν και η εμπλοκή όλων τούτων, κάποιες φορές απομακρύνουν το ντοκιμαντέρ από την ανάγκη να είναι οξύαιχμο, εντούτοις ολοκληρώνουν τη διάθεση των σκηνοθετών να προσδώσουν έντονα μυθοπλαστική διάσταση στην ίδια την πραγματικότητα.

Αξιολόγηση: ****
Τίτλος ταινίας: «Ι play Rocky»
Σύνοψη: Πρόκειται για την αληθινή ιστορία της σύνδεσης της ιστορίας του Σιλβέστερ Σταλόνε με τον ρόλο του Ρόκι Μπαλμπόα. Η επιμονή του ηθοποιού να παίξει ο ίδιος τον ρόλο, τον οποίον έχει αναπτύξει σε σενάριο, οδηγεί στη γέννηση μιας ιστορικής σειράς ταινιών, αλλά και σε αντίστοιχα ιστορικό μουσικό θέμα
Σκηνοθεσία: Πίτερ Φαρέλι
Παίζουν: Αντόνιο Ιπόλιτο, Πι Τζέι Μπερν, Άνα Σοφία Μπερν
Η βιογραφία των πρώτων βημάτων του Σιλβέστερ Σταλόνε στην κινηματογραφία αποτελεί ένα είδος κοιτάγματος από την κλειδαρότρυπα της γέννησης και του βίου ενός θρύλου, του πυγμάχου Ρόκι Μπαλμπόα. Παρακολουθούμε, με μυθιστορηματική ανέλιξη, τον τρόπο με τον οποίον ο ιταλικής καταγωγής Αμερικανός ηθοποιός επιβάλλει τον εαυτό του στον ρόλο του Ρόκι. Κόντρα στους παραγωγούς και στην επιθυμία τους να πρωταγωνιστήσει κάποιο γνωστό όνομα εκείνης της εποχής, ο Σταλόνε επιμένει να ερμηνεύσει ο ίδιος το σεναριακό του δημιούργημα. Η πορεία προς την επιτυχία και την καθιέρωση είναι γεμάτη προσκόμματα και έχει τον χαρακτήρα ενός αγώνα πυγμαχίας. Το κοινωνικό ρινγκ ίσως είναι σκληρότερο από το αγωνιστικό. Ο Σιλβέστερ Σταλόνε, ως ηθοποιός που κυνηγάει την παγκόσμια αναγνώριση, δεν απέχει πολύ από τον ήρωά του, τον Ρόκι Μπαλμπόα. Δέχεται γροθιές απόρριψης, ανταποδίδει με την τελική νικηφόρα επιμονή του. Τόσο ο Σταλόνε όσο και ο Ρόκι βιώνουν συνθήκες κοινωνικού περιθωρίου και ανέχειας, ως τη στιγμή που γραπώνουν από τα κέρατα το «αμερικανικό όνειρο».
Είναι μέσα της δεκαετίας του ‘70, η Αμερική αναζητά ένα νέο αφήγημα για τον τρόπο που θριαμβεύει στην αντιμετώπιση του αντίπαλου δέους. Ο Σταλόνε-Ρόκι αποτελεί τον «θρίαμβο της θέλησης». Το παρασκήνιο για την προπόνηση του πυγμάχου στον κινηματογράφο, η άνοδος και η καθιέρωση ενός φτωχού ηθοποιού στην παγκόσμια σκηνή, εμπεριέχουν την κρυφή ελπίδα κάθε Αμερικανού ότι μπορεί να καταφέρει το σχεδόν αδύνατο, όπως και μια ολόκληρη χώρα. Ο Πίτερ Φαρέλι, με ταλέντο στην κωμωδία («Ο ηλίθιος κι ο πανηλίθιος», «Κάτι τρέχει με την Μαίρη»), αλλά και οσκαρικός με το «Πράσινο βιβλίο», γνωρίζει τον τρόπο να κατασκευάσει ένα δραματικό φιλμ, διάστικτο από κωμικές σκηνές, έτσι που να ολοκληρώνει ένα «πιασάρικο» κινηματογραφικό χαρμάνι. Τα υλικά γνώριμα, ένας σωρός από αναγνωρίσιμα κλισέ. Παραμένει σταθερός στις αρχές των χολιγουντιανών κανόνων, αφήνοντας τα εισιτήρια στη διάθεση αυτών που επιθυμούν να συναντήσουν έναν θρύλο εν τω γεννάσθαι, χωρίς πολλές απαιτήσεις.

Αξιολόγηση: **
Διαβάστε επίσης:
Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.
Το topontiki.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Οι χρήστες που παραβιάζουν τους κανόνες συμπεριφοράς θα αποκλείονται. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.