Η στάση της Αφροδίτης Λατινοπούλου (σχετικά με το θέμα των αμβλώσεων που άνοιξε σε συνέντευξή της η Μαρία Καρυστιανού) είναι ο ορισμός της πολιτικής ευελιξίας (ή μήπως του πολιτικού αμοραλισμού;) για εκλογικό όφελος: δηλώνει, η Λατινοπούλου, ότι δεν θα άγγιζε ποτέ τον νόμο για τις αμβλώσεις, αλλά αμέσως προσθέτει «εγώ δεν θα την έκανα», προφανώς για να μην διακινδυνεύσει την προσέλευση ακροδεξιών / θρησκόληπτων ψηφοφόρων στο κόμμα της.

Είναι το κλασικό πολιτικάντικο «έχω και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο», χωρίς ίχνος γενικής πολιτικής ευθύνης και χωρίς να θίγει τα πραγματικά δικαιώματα των γυναικών.

Από την άλλη, η Καρυστιανού παίζει με το φιτίλι του σκοταδισμού όταν μεταφέρει τις αμβλώσεις από την ιατρική πραγματικότητα στην «κοινωνική διαβούλευση» και τη θρησκευτική «λογική», ανοίγοντας πόρτες σε ιδεολογίες που έχουν προκαλέσει κοινωνικές πληγές αλλού.

Η πολιτική της θέση μοιάζει περισσότερο με αναζήτηση ψηφοφόρων από την ακροδεξιά πτέρυγα παρά με υπεύθυνη δημόσια πολιτική. Τι άλλο διαφορετικό, δηλαδή, θα έκανε ένας «φθαρμένος» πολιτικός του «παλαιού διεφθαρμένου πολιτικού μας συστήματος» το οποίο θέλει να αλλάξει η κυρία Καρυστιανού;

Η κινητικότητα γύρω από το θέμα των αμβλώσεων, με ανερμάτιστες δηλώσεις και αυτοαναφορές, αποκαλύπτει κάτι ακόμη πιο ανησυχητικό: απολιτική εκμετάλλευση ευαίσθητων κοινωνικών ζητημάτων για μικροκομματικό κέρδος.

Αντί να πείσουν με όραμα ή επιχειρήματα, επιλέγουν ημιτελείς θέσεις που ικανοποιούν θρησκευτικά στερεότυπα και προκαταλήψεις, επιβεβαιώνοντας ότι η πολιτική δίνει έμφαση στη στρατολόγηση πιστών, όχι στη δημόσια λογική.

Διαβάστε επίσης:

Το… πηγαδάκι Παπανδρέου, Σαμαρά και Ανδρουλάκη στην εκδήλωση για τον Σήφη Βαλυράκη

Ο Φαναράς αιφνιδίασε το ΠΑΣΟΚ

Ο Φλωρίδης, οι αλλεπάλληλες δίκες και μία «μαρατζίδειος» λογική σε άλλη εκδοχή