Τίτλος ταινίας: «Η τούρτα του προέδρου»

Σύνοψη: Ένα εννιάχρονο κοριτσάκι βρίσκεται υποχρεωμένο από τον δάσκαλό του να παρασκευάσει την τούρτα του προέδρου Σαντάμ, στην επαίτειο των γενεθλίων του. Η «παραγγελία» δίνει την αφορμή για μια περιπετειώδη επίσκεψη στην πόλη, με τη γιαγιά του.

Σκηνοθεσία: Χασάν Χάρντι

Παίζουν: Μπενίν Αχμάντ Ναΐφ, Σατζάντ Μοχαμάντ Κάσιμ, Ουαχίντ Θάμπετ Χρεϊμπάτ

Στην περίπτωση που έχετε ακούσει τον όρο «audience friendly», τότε αυτός ο όρος ανταποκρίνεται πλήρως στην ταινία «Η τούρτα του προέδρου» του Ιρακινού Χασάν Χάρντι. Αφορά σε ταινίες, οι οποίες δίπλα στις όποιες αρετές τους, χαρακτηρίζονται από αυτό που θα λέγαμε «γλυκόπιοτες».

Δίχως πολλές περικοκλάδες, απλές, αλλά μεστές στην κατασκευή τους, αποσπούν το ενδιαφέρον του κοινού και κυρίως τα συναισθήματά του. Στο συγκεκριμένο φιλμ, το εννιάχρονο κοριτσάκι, στο οποίο ανατίθεται η κατασκευή μιας τούρτας, για τα γενέθλια του προέδρου Σαντάμ, μοιάζει να παίρνει στα χέρια του την άκρη του μίτου, μιας περιπετειώδους περιπλάνησης στην πόλη. Βρισκόμαστε στα 1990, λίγο πριν την εισβολή του σανταμικού Ιράκ στο Κουβέιτ, αλλά η παράνοια και η τυραννική καταδυνάστευση του προέδρου, δεν δίνει τα περιθώρια ματαίωσης του μεγαλομανούς εορτασμού.

Η περιπλάνηση που ξεκινάει, δεν κερδίζει απλά την καθήλωσή μας, αλλά κινητοποιεί πότε την ευθυμία μας, πότε τη συγκίνησή μας και στο τέλος την οργή μας. Ο κύκλος της γνωριμίας του κοριτσιού με τη ζωή, μια άτυπη και πρόωρη ενηλικίωση, καταλήγει σ’ έναν θάνατο της αθωότητας, αποτυπωμένου στο τελικό βλέμμα του κοριτσιού. Θα λέγαμε, ότι αυτό το έκπληκτο και γεμάτο απορία κοίταγμα, συγγενεύει με αυτό του Αντουάν Ντουανέλ, στα «Τετρακόσια χτυπήματα» του Φρανσουά Τριφό. Κι εκείνο βραβευμένο στις Κάννες, όπως και η «Τούρτα του προέδρου» τιμήθηκε με τη «Χρυσή κάμερα», για τον πρωτοεμφανιζόμενο σκηνοθέτη. Συγχρόνως, κερδίζει τα βραβεία κοινού, όπου προβάλλεται.

Ο σπουδαίος Τριφό, λοιπόν,  έλεγε ότι η πιο δύσκολη κινηματογραφική αποστολή είναι να σκηνοθετήσεις ταινία με παιδιά ή ζώα. Έχοντας υπ’ όψη μας τη συγκεκριμένη δυσκολία, δεν μπορεί παρά να θαυμάσουμε τον Χάρντι, γιατί καταφέρνει να φέρει σε πέρας μια ταινία με πρωταγωνιστές δύο παιδιά κι έναν κόκορα. Ξεκινώντας το κοριτσάκι για την πόλη, με σκοπό να αγοράσει τα υλικά της τούρτας και με τη συνοδεία της υπέργηρης γιαγιάς του, γνωρίζει τον κόσμο των μεγάλων, στις πιο σκληρές και διεφθαρμένες εκδοχές του.

Η έλλειψη χρημάτων αποτελεί την αφορμή για την επιστράτευση της εφευρετικότητας, της πονηριάς, της προσαρμογής, αναγκαία στοιχεία για την επιβίωσή του. Η ενδεχόμενη υιοθεσία του, η εξαπάτηση από τους ενηλίκους, η σεξουαλική προσέγγισή του από τις διεστραμμένες προθέσεις τους, αλλά και η παιδική φιλία, η ανέχεια, η αλληλεγγύη συγκρούονται στον κόσμο  που αντικρίζει. Αυτόν που εκτείνεται ως τον θάνατο, την πιο βάρβαρη γνωριμία ενός μικρού παιδιού. Είναι  γεγονός πως όλα τούτα παρατίθενται με επάρκεια από τον σκηνοθέτη, ακόμη κι όταν η αφέλεια προσθέτει τη δική της δόση στη συνταγή. Σεναριακά, η ακραία βασανιστική συμπεριφορά του «μικρο-Σαντάμ» δάσκαλου, η αβασάνιστη σκηνή της ενδεχόμενης υιοθεσίας, η συσσώρευση δεινών μοιάζουν ίσως υπερβολικά. Δεν αφαιρούν, ωστόσο, τίποτα από την κύρια αρετή του φιλμ, που είναι η σκηνοθετική χάρη. 

Στο πέρασμά του στη βάναυση ενηλικίωση, η κοπέλα  έχει συνεχώς στην αγκαλιά του έναν κόκορα, που μοιάζει να κρατάει τη θέση του εξορκιστή. Σαν παιδικό φυλακτό, για το κακό που την περιβάλλει, σαν μόνη γνώση του «αρσενικού», σε μια ηλικία άγνοιας και αθωότητας. Οι άνδρες «κόκορες» γύρω του αποτελούν επικίνδυνες παρουσίες, ασύμβατες με τα εννιά χρόνια της ζωής του.

Μάλλον, ο μεγαλύτερος και πλέον επικίνδυνος όλων είναι ο ίδιος ο πρόεδρος, ο οποίος απαιτεί την τούρτα του. Το αγοράκι, δίπλα στη μικρή κοπελίτσα, μοιάζει κι αυτό να «μολύνεται» από τον κόσμο των μεγάλων, έχοντας στα μάτια του την απορία για όλα όσα συμβαίνουν. Η κινηματογράφηση των βλεμμάτων αποτελεί το πλέον εκφραστικό μέσο της ταινίας, που δείχνει ότι γνωρίζει τον τρόπο να πατάει στη βάση του κινηματογράφου. Όλα τα συναισθήματα των δύο παιδιών αντικατοπτρίζονται στο κοίταγμά τους, η σημασία του οποίου υπογραμμίζεται με το παιχνίδι των ματιών, που παίζουν μεταξύ τους. Και πάνω σ’ αυτό βασίζει ο σκηνοθέτης το τελικό, απολύτως υπαινικτικό, αλλά και εύγλωττο πλάνο.

Αξιολόγηση: ***

Διαβάστε επίσης:

«Αμα πέσεις, πέφτουμε» – Ομαδική έκθεση Artevisione-Nicos Chiotinis

Σάντρα Μπούλοκ: Επιστροφή στη μεγάλη οθόνη και επανένωση με τη Ντάνα Φοξ

«Game of Thrones»: Κινηματογραφικό prequel της επικής σειράς ετοιμάζει η Warner Bros. (photos/videos)

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.