Ο θάνατος του 34χρονου δύτη Πλάτωνα Σουλιώτη δεν ήταν απλώς ένα ακόμη δυστύχημα.

Ήταν μια υπενθύμιση του πόσο απρόβλεπτο και σκληρό μπορεί να γίνει το υποθαλάσσιο περιβάλλον, ειδικά σε ένα σημείο με ιδιαιτερότητες που ξεπερνούν ακόμη και την εμπειρία των πιο καταρτισμένων δυτών, όπως αυτό στο δεύτερο λιμανάκι της Βουλιαγμένης το επονομαζόμενο και «Πηγάδι του Διαβόλου».

Ο σπηλαιοδύτης Αντώνης Γράφας, ένας από τους ανθρώπους που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή της επιχείρησης στην ανάσυρση της σορού του 34χρονου μιλά στο pontiki για μια διαδικασία που δεν είχε τίποτα το απλό.

«Γενικώς ήταν μια πολύ δύσκολη επιχείρηση διότι έχουμε το φαινόμενο της ρουφήχτρας, όπου μέσα στο υποθαλάσσιο περιβάλλον του σπηλαίου λειτουργεί σαν αόρατο ρεύμα που τραβάει τα πάντα προς τα μέσα. Δεν κάνει διακρίσεις. Δεν χαλαρώνει ποτέ. Και αυτό ήταν το βασικό εμπόδιο της επιχείρησης στο να προσεγγίσουμε τη σορό του δύτη».

Όπως εξηγεί ο κ. Γράφας ο οποίος το 2018 είχε πραγματοποιήσει με την ομάδα του και την χαρτογράφηση του «πηγαδιού του διαβόλου» και είχε ετοιμάσει ένα ολιγόλεπτο ντοκιμαντέρ, «όταν ο νεκρός, είναι 100 κιλά και συν με τον εξοπλισμό του, με τα νερά που μπορεί να έχει πάρει, πάει 150, έχουμε συν και το θέμα που ρουφάει προς τα μέσα, επομένως καταλαβαίνετε πόσο δύσκολο ήταν. Γιατί δεν είναι μόνο το βάθος, πρόκειται για μια μάχη με ένα περιβάλλον που αντιστέκεται ενεργά».

Η επιχείρηση της ανάσυρσης της σορού δεν ξεκίνησε αμέσως με καταδύσεις. Χρειάστηκε χρόνος για να στηθεί σωστά. «Έξι μέρες προσπαθούσαμε να τον βγάλουμε, οι πέντε ήταν προετοιμασία. Δεν βγαίνει αλλιώς, δεν είναι απλό πράγμα», λέει ο κ. Γράφας. Κάθε κίνηση έπρεπε να είναι μελετημένη, κάθε βήμα να έχει προβλεφθεί.

Οι καιρικές συνθήκες επιδείνωσαν ακόμη περισσότερο το ήδη δύσκολο σκηνικό. «Δυστυχώς, λόγω του ότι ο καιρός είχε γυρίσει δυτικός με νοτιοδυτικός, είχαμε μια ορατότητα του ενός μέτρου», αναφέρει. Σε έναν χώρο όπου ο προσανατολισμός βασίζεται σε ελάχιστα οπτικά σημεία, αυτή η περιορισμένη ορατότητα μετατρέπεται σε σοβαρό κίνδυνο. «Αυτή η ορατότητα δεν σε αφήνει να επικοινωνήσεις πολύ εύκολα ή πρέπει να είσαι κοντά με τον άλλον».

Η συνεργασία μεταξύ των ομάδων ήταν καθοριστική. Δεν υπήρχε περιθώριο για λάθη ή παρερμηνείες. «Βάσει των λεπτομερειών της δυσκολίας της επιχείρησης το πήγαμε βήμα-βήμα. Σε συντονισμό και με το Λιμεναρχείο, αλλά και με τη Μονάδα Υποβρυχίων Αποστολών, των εξειδικευμένων καταδύσεων του Λιμενικού Σώματος οι καταδύσεις έγιναν με διαδοχικά σχήματα, και με διαφορετικές ομάδες να είναι έτοιμες να μπουν αν χρειαζόταν. Η επιχείρηση θύμιζε περισσότερο συντονισμένη αποστολή υψηλού ρίσκου παρά μια απλή κατάδυση.

Πίσω από όλο αυτό, υπήρχε και μια άλλη διάσταση, πιο δύσκολη να περιγραφεί. Οι γονείς του 34χρονου βρίσκονταν εκεί. Περίμεναν και ρωτούσαν. «Ήταν μια πολύ συγκινητική κατάσταση με τους γονείς. Οι επαφές μαζί τους δεν ήταν εύκολες. Τα λόγια τους μας προσθέσανε ένα ακόμα βάρος στους ώμους μας, από τη στιγμή που είπαμε “θα το κάνουμε”» αναφέρει ο κ. Γράφας.

Εκεί, η επιχείρηση απέκτησε άλλο νόημα. Δεν ήταν μόνο τεχνική πρόκληση. Ήταν υπόσχεση προς τους γονείς του 34χρονου. «Εκεί πλέον, είπαμε ότι πρέπει να βγει ο άνθρωπος. Πρέπει να βγει, στο μέτρο του δυνατού και με την ασφάλειά μας», τονίζει. Γιατί όσο ισχυρή κι αν είναι η επιθυμία να ολοκληρωθεί η αποστολή, υπάρχει πάντα ένα όριο.

Το συγκεκριμένο σημείο δεν είναι άγνωστο στους δύτες. Αντίθετα, θεωρείται ένα από τα πιο απαιτητικά περιβάλλοντα για κατάδυση. Η ιδιαιτερότητά του δεν περιορίζεται στο βάθος ή στη μορφολογία του, αλλά κυρίως στη συμπεριφορά του νερού. Η συνεχής εισροή προς το εσωτερικό δημιουργεί ένα καθεστώς πίεσης που δεν συναντάται εύκολα αλλού.

Ο κ. Γράφας, με εμπειρία από προηγούμενες αποστολές, εξηγεί ότι, «δεν πρέπει να μπαίνει κανείς σε αυτό το σημείο. Δεν πρόκειται για μια απλή σπηλαιοκατάδυση. Είναι εξειδικευμένη κατάδυση που χρειάζεται ειδικό εξοπλισμό και τέλεια φυσική κατάσταση. Και ακόμη κι αυτά, δεν εγγυώνται τίποτα. Μέσα στο σπήλαιο, οι κανόνες αλλάζουν. Η ορατότητα μπορεί να χαθεί σε δευτερόλεπτα. Οι δίνες μπορούν να σε παρασύρουν απρόβλεπτα».

Το «πηγάδι του διαβόλου» κουβαλά και ένα βαρύ παρελθόν. Δεν είναι η πρώτη φορά που άνθρωποι χάνονται εκεί. Περιστατικά από δεκαετίες πριν παραμένουν χαραγμένα στη μνήμη της καταδυτικής κοινότητας, ενισχύοντας τη φήμη ενός τόπου που δεν αφήνει πολλά περιθώρια επιστροφής.
Παρά τις προσπάθειες εξερεύνησης, το εσωτερικό του σπηλαίου παραμένει σε μεγάλο βαθμό άγνωστο. Οι διαδρομές του δεν είναι πλήρως χαρτογραφημένες και το τελικό του βάθος δεν έχει προσδιοριστεί με ακρίβεια. Είναι ένας χώρος που εξακολουθεί να προκαλεί και να αντιστέκεται.

Για όσους συμμετείχαν στην πρόσφατη επιχείρηση, η εμπειρία αυτή δεν ήταν απλώς μια αποστολή. Ήταν μια δοκιμασία αντοχής, συνεργασίας και ψυχραιμίας. Μια υπενθύμιση ότι κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας υπάρχουν ακόμη περιοχές όπου ο άνθρωπος παραμένει επισκέπτης και όχι κυρίαρχος.

Διαβάστε επίσης:

Δυτική Αττική: Κατασχέσεις ναρκωτικών και όπλων σε τέσσερις περιοχές μετά από μεγάλη αστυνομική επιχείρηση

Κοριτσάκι 4 ετών περιφερόταν μόνο του στο Μαρούσι – Συνελήφθη η μητέρα του

Εύβοια: Μεγάλη επιχείρηση για τον απεγκλωβισμό τραυματισμένου αναβάτη Enduro

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.