Στις 12 Απριλίου διεξάγονται στην Ουγγαρία βουλευτικές εκλογές που αποκτούν χαρακτήρα που υπερβαίνει τα εθνικά όρια. Όπως επισημαίνουν σε εκτενή ρεπορτάζ τους το Reuters και οι Financial Times, πρόκειται για την πιο αμφίρροπη αναμέτρηση που έχει αντιμετωπίσει ο Βίκτορ Όρμπαν ο οποίος βρίσκεται στην εξουσία εδώ και 16 χρόνια. Η φθορά της εξουσίας, η επιβράδυνση της οικονομίας και η κοινωνική κόπωση δημιουργούν ένα περιβάλλον αβεβαιότητας που δεν ήταν ορατό σε προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις.

Απέναντι από τον  Ορμπαν βρίσκεται ο Πέτερ Μαγυάρ και το Tisza που έχουν μετατρέψει μια κάποτε «προβλέψιμη» αναμέτρηση σε πραγματικό δημοψήφισμα για το αν η Ουγγαρία θα μείνει στο μοντέλο Όρμπαν ή θα επιστρέψει σε πιο συνεργατική σχέση με την ΕΕ και τη Δύση.

Σύμφωνα με αναλύσεις του  Economist, η δυναμική του δεν βασίζεται μόνο σε παραδοσιακά αντιπολιτευτικά ακροατήρια, αλλά επεκτείνεται σε τμήματα της μεσαίας τάξης που μέχρι πρότινος στήριζαν τον Όρμπαν. Το στοιχείο αυτό καθιστά την εκλογική μάχη περισσότερο ρευστή από ποτέ. Ωστόσο, το αποτέλεσμα δεν θα κριθεί αποκλειστικά από τα ποσοστά. Οι περισσότερες πρόσφατες μετρήσεις δίνουν προβάδισμα στο Tisza του Μαγυάρ με το Reuters να αναφέρει  ακόμη και μεγάλη διαφορά σε έρευνα της Median, ενώ άλλα γκάλοπ εμφανίζουν σαφώς μικρότερο άνοιγμα ή και προβάδισμα του Ορμπαν. Αυτό σημαίνει ότι το πολιτικό κλίμα είναι αρνητικό για τον Όρμπαν, αλλά όχι ότι η ήττα του είναι δεδομένη. Στην Ουγγαρία το εκλογικό σύστημα είναι μικτό, με 199 έδρες, από τις οποίες οι 106 κρίνονται σε μονοεδρικές περιφέρειες και οι 93 από εθνική λίστα· άρα η γεωγραφική κατανομή της ψήφου μετρά σχεδόν όσο και το εθνικό ποσοστό. Με απλά λόγια ακόμη και αν ο Μαγυάρ προηγείται καθαρά στα ποσοστά, ο Όρμπαν μπορεί να μείνει ζωντανός αν κρατήσει επαρχία και μονοεδρικές.

Ο Όρμπαν χτίζει την καμπάνια του πάνω στο δίλημμα «πόλεμος ή ειρήνη», κατηγορώντας τον αντίπαλό του ότι θα σύρει τη χώρα πιο κοντά στη γραμμή Βρυξελλών-Κιέβου. Ο Μαγυάρ, αντίθετα, επιχειρεί να κάνει την εκλογή δημοψήφισμα για τη διαφθορά, την οικονομική στασιμότητα, τη φθορά του κράτους δικαίου και την απώλεια ευρωπαϊκών πόρων.

Για την Ευρωπαϊκή Ένωση, η σημασία της κάλπης είναι στρατηγική. Η Βουδαπέστη έχει επανειλημμένα λειτουργήσει ως παράγοντας επιβράδυνσης ή και μπλοκαρίσματος κρίσιμων αποφάσεων, ιδίως σε ζητήματα που αφορούν την Ουκρανία και τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας. Σύμφωνα με το Politico, μια ενδεχόμενη αλλαγή κυβέρνησης θα μπορούσε να διευκολύνει τη λήψη αποφάσεων και να αποκαταστήσει πιο λειτουργικές ισορροπίες εντός της Ένωσης.

Στις Βρυξέλλες υπάρχει προσδοκία ότι μια νέα κυβέρνηση θα σταματήσει τα αλλεπάλληλα βέτο, ειδικά σε ζητήματα Ουκρανίας, και θα επιχειρήσει να ξεμπλοκάρει περίπου 17 δισ. ευρώ ευρωπαϊκών πόρων που παραμένουν παγωμένοι λόγω κράτους δικαίου. Όμως ακόμη και ευρωπαϊκοί κύκλοι που θα ήθελαν το τέλος του Όρμπαν δεν θεωρούν ότι ο Μαγυάρ θα μετατραπεί σε άκριτο «yes man» των Βρυξελλών. Θα είναι πιο συνεργάσιμος, όχι απαραίτητα πειθήνιος.

Την ίδια στιγμή, το διακύβευμα είναι και ιδεολογικό. Ο Όρμπαν έχει εξελιχθεί σε σημείο αναφοράς για την ευρωπαϊκή ακροδεξιά, με πολιτικούς όπως η Μαρίν Λεπέν και ο Ματέο Σαλβίνι να βλέπουν στο ουγγρικό μοντέλο μια επιβεβαίωση της δικής τους στρατηγικής. Όπως σημειώνει ο Guardian, μια ενδεχόμενη ήττα του θα είχε ευρύτερες συνέπειες για το ευρωπαϊκό πολιτικό τοπίο, αποδυναμώνοντας ένα από τα βασικά σύμβολα του εθνικολαϊκισμού.

Η επίδραση της κάλπης φτάνει και πέρα από την Ευρώπη. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Όρμπαν παρακολουθείται στενά από κύκλους της συντηρητικής σκέψης, ιδίως γύρω από τον Ντόναλντ Τραμπ. Ο Όρμπαν είναι εδώ και χρόνια σημείο αναφοράς για την αμερικανική δεξιά και ειδικά για το MAGA οικοσύστημα: σύνορα, anti-woke ατζέντα, επιθετική χρήση του κράτους απέναντι σε φιλελεύθερους θεσμούς, προβολή του “illiberal democracy” ως εναλλακτικού μοντέλου. AP, Foreign Policy και Reuters δείχνουν ότι η Ουγγαρία αντιμετωπίζεται στην Ουάσιγκτον σαν εργαστήριο της διεθνούς δεξιάς. Άρα μια νίκη Όρμπαν θα διαβαστεί από το στρατόπεδο Τραμπ ως ιδεολογική επιβεβαίωση. Ήττα του  Όρμπαν θα διαβαστεί ως ένδειξη ότι ακόμη και ένα πολύ εδραιωμένο εθνικολαϊκιστικό σύστημα μπορεί να φθαρεί όταν η οικονομία αντιμετωπίζει προβλήματα και ο αντίπαλος μπορεί να διατυπώσει εναλλακτική πρόταση.

Παράλληλα, η γεωπολιτική διάσταση παραμένει κρίσιμη. Η στάση της Βουδαπέστης απέναντι στη Μόσχα και στον πόλεμο στην Ουκρανία έχει δημιουργήσει επανειλημμένες εντάσεις στο εσωτερικό της Δύσης. Όπως υπογραμμίζει το Foreign Policy, μια αλλαγή ηγεσίας θα μπορούσε να ενισχύσει τη συνοχή του ευρωατλαντικού άξονα, ενώ η παραμονή του Όρμπαν θα διατηρήσει έναν παράγοντα αστάθειας.

Τελικά, η ουγγρική κάλπη δεν είναι μόνο μια εθνική εκλογή. Είναι ένα τεστ για τέσσερα πράγματα μαζί. Το  αν το σύστημα Όρμπαν παραμείνει  ανθεκτικό, το αν η ΕΕ μπορεί να ανασάνει χωρίς τον βασικό της εσωτερικό σαμποτέρ, το αν η ευρωπαϊκή ακροδεξιά κρατήσει το πιο εμβληματικό της προπύργιο και το  αν το αμερικανικό δεξιό στρατόπεδο χάσει ή διασώσει  το αγαπημένο του ευρωπαϊκό case study.  Στις 12 Απριλίου θα ξέρουμε αν ο «ορμπανισμός» είναι ακόμη εξαγώγιμο πολιτικό προϊόν ή αρχίζει να γράφει ημερομηνία λήξης.

Διαβάστε επίσης:

«Καμπανάκι» από τον Τζερόμ Πάουελ: Η Fed δεν διαθέτει εργαλεία για να αντιμετωπίσει μια βραχυπρόθεσμη ενεργειακή κρίση

Διπλωματία ΗΠΑ με μαστίγιο και καρότο, οι 4 στόχοι στον πόλεμο και οι νέες απειλές – Ισραηλινό σφυροκόπημα σε κτίρια της Χεζμπολάχ – Live οι εξελίξεις

Τρόμος σε υπαίθρια αγορά στο Πεκίνο: Μπουλντόζα «σαρώνει» κόσμο, δεκάδες θύματα (Video)

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.