Από τις 25 Απριλίου στο θέατρο Αργώ θα παίζεται η παράσταση–μονόλογος με τίτλο «ΑΙ-ΜΙLIA». Ερμηνεύει η Αιμιλία Υψηλάντη και με αυτή την αφορμή μίλησε στο topontiki.gr.

Αναφέρθηκε στην απόφασή της να παρουσιάσει με τη μορφή μονολόγου σημαντικά και λιγότερο σημαντικά γεγονότα της διαδρομής της. Τόνισε στο σημείο αυτό ότι η ζωή μας είναι σύντομη: «Είμαστε περαστικοί από τη ζωή και πρέπει να λέμε αυτά που ζήσαμε», είπε.

Ακόμα, παραδέχτηκε ότι η απώλεια της κόρης της την έκανε να δει πολλά πράγματα στη ζωή αλλιώς, επηρέασε και την απόφασή της να δημιουργήσει αυτή την παράσταση.

Η παραστασιακή αφήγηση της Αιμιλίας Υψηλάντη ξεκινά από μια απλή, σχεδόν καθημερινή συνθήκη: μια ηθοποιός που δεν φεύγει από τη σκηνή μετά το τέλος της παράστασης. Μένει. Και αρχίζει να μιλά. Ανασύρει εικόνες, μνήμες, θραύσματα ζωής. Παιδικά χρόνια, οικογένεια, έρωτες, κοινωνικές επιταγές, σώμα, ελευθερία. Όμως τίποτα δεν επιστρέφει όπως ήταν. Κάθε ανάμνηση μετασχηματίζεται τη στιγμή που την αφηγείται. Κάθε ιστορία γίνεται μια νέα εκδοχή της.

Μια ζωή που ξεκίνησε στη μεγάλη οθόνη της δεκαετίας του ’60 φτάνει ως τη σημερινή εποχή, μεταφράζοντας το παρελθόν με το λεξιλόγιο του σήμερα. Το προσωπικό διασταυρώνεται με το συλλογικό και η ιδιωτική μνήμη με την ιστορία μιας ολόκληρης γενιάς. Από τις κοινωνικές απαγορεύσεις και τα στερεότυπα μέχρι τις κατακτήσεις και τις ελευθερίες που σήμερα θεωρούμε δεδομένες, ενώ εξακολουθούν να επαναπροσδιορίζονται. Μέσα σε αυτήν την αφήγηση υπάρχει ένας κύκλος που επαναλαμβάνεται: άνθιση, φθορά, αναγέννηση. Κάθε εποχή αφήνει το αποτύπωμά της πάνω στο πρόσωπο, στη φωνή, στο σώμα. Και η φωνή εξακολουθεί να αντηχεί. Στον πυρήνα της παράστασης βρίσκεται ένα ερώτημα που αφορά άμεσα το σήμερα: είμαστε αυτό που ζήσαμε ή αυτό που επιλέγουμε να θυμόμαστε και να αφηγούμαστε; τονίζοντας στο σημείο αυτό ότι, όταν μιλάμε για τη ζωή μας, γινόμαστε μυθοπλάστες. Ένα γεγονός που θυμόμαστε μπορεί να μην έγινε έτσι όπως το έχουμε εμείς στη μνήμη μας. Ανέφερε σαν παράδειγμα ότι, μιλώντας με τις αδελφές της για ένα γεγονός, και οι τρεις είχαν διαφορετική εικόνα για το γεγονός αυτό. Κάθε φορά που λέμε ιστορίες από τη ζωή μας, τις ξαναπλάθουμε.

Δεν παρέλειψε, βέβαια, να αναφερθεί και στην αποστολή του θεάτρου, λέγοντας ότι, όταν ο καλλιτέχνης διαχειρίζεται επί σκηνής ένα θέμα, έχει μια σημαντική αποστολή: «να βοηθήσει τον άνθρωπο να γίνει λίγο καλύτερος».

Η παράσταση επιστρέφει στο πιο απλό και πιο εκτεθειμένο εργαλείο: τον άνθρωπο πάνω στη σκηνή, τη φωνή, το σώμα, την ανάσα. Και εκεί, μέσα σε αυτή την κοινή συνθήκη, κάτι αναγνωρίζουμε. Κάτι που κρατά τη ζεστασιά, το βλέμμα και την ταυτότητα ανέπαφα.

Διαβάστε επίσης

Podcast – Μάκης Παπαδημητρίου: «Στο θέατρο υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο “δεν μου άρεσε” και στο “δεν το κατάλαβα”»

Podcast: Άγιοι Τόποι – Ανάσταση καταμεσής του θανάτου

Podcast – Θέμης Μουμουλίδης: «Ο Αλέξης Τσίπρας είναι το πιο λεηλατημένο πρόσωπο από τα ΜΜΕ και το σύστημα»

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.