1982. Ο Φρίντριχ Νίτσε έχει παραιτηθεί από το Πανεπιστήμιο της Βασιλείας και είναι στα πρόθυρα της αυτοκτονίας. Πάσχει από απόγνωση ύστερα από την εγκατάλειψη της Ρωσίδας Λου Σαλομέ – μιας εξαιρετικά γοητευτικής γυναίκας – και ζητά από τον διαπρεπή Αυστριακό νευροφυσιολόγο Γιόζεφ Μπρόιερ να τον θεραπεύσει, με την προϋπόθεση ότι θα μείνει κρυφός ο πραγματικός λόγος των επαφών τους. Εξάλλου ο Νίτσε δεν φέρνει καμία αντίρρηση, καθώς πάσχει από σοβαρές ημικρανίες, ανορεξία, γαστρικές διαταραχές κ.ά. Παρ’ όλα αυτά ο μεγάλος φιλόσοφος φέρνει μέχρι πριν από το τέλος αντιστάσεις, αποφεύγοντας να μιλήσει για τη μελαγχολία και τα ψυχικά του προβλήματα.

Ο Μπρόιερ, με τη σειρά του, βασανίζεται από τη δική του αδιέξοδη ερωτική έλξη για μία ασθενή του. Σύντομα οι όροι αντιστρέφονται. Δεν είναι πια ο γιατρός μόνο θεραπευτής, αλλά και θεραπευόμενος. Έτσι εξελίσσεται μια περιπέτεια υπαρξιακής αναζήτησης, στην οποία έμμεσα εμπλέκεται και ένας νεαρός ειδικευόμενος γιατρός, ο περίφημος αργότερα ψυχαναλυτής Ζίγκμουντ Φρόιντ.

Αυτοί είναι οι ήρωες του Ίρβιν Γιάλομ στο βιβλίο του «Όταν έκλαψε ο Νίτσε» (εκδόσεις Άγρα). Πρόκειται βέβαια για πρόσωπα αληθινά, όπως και κάποια γεγονότα της ζωής τους. Ωστόσο, ο συγγραφέας επινοεί τη συνάντησή τους στη Βιέννη του 19ου αιώνα, στη μητρόπολη δηλαδή των διανοητικών ζυμώσεων, επιδιώκοντας να δώσει μια ερμηνευτική εκδοχή της γέννησης της ψυχοθεραπείας και της σχέσης της με την υπαρξιακή φιλοσοφία. Και καταφέρνει να συνθέσει ένα περίπλοκο, αλλά εκλαϊκευμένο κείμενο χωρίς να το απλουστεύσει. 

Το «Όταν έκλαψε ο Νίτσε», σε διασκευή της Ευαγγελίας Ανδριτσάνου, η οποία έμεινε πιστή στο μυθιστόρημα, δίνοντάς του θεατρική μορφή, πρωτοπαρουσιάστηκε το 2011 στο θέατρο «Θησείον» και σε σκηνοθεσία των Νίκου Χατζόπουλου και Ακύλλα Καραζήση. Και πρόσφατα επανέλαβε τις παραστάσεις του με τους ίδιους σκηνοθέτες, αλλά διαφορετικούς πρωταγωνιστές.

Αν κάτι έχει να προσάψει κανείς στο σκηνικό αποτέλεσμα είναι η μεγάλη του διάρκεια, που θα μπορούσε να περιοριστεί, αφού η πυκνότητα του λόγου, γεμάτη επιστημονικές και φιλοσοφικές θεωρίες, εμποδίζουν – ιδιαίτερα αυτούς που δεν έχουν διαβάσει το βιβλίο – την κατανόηση του κειμένου.

Από την άλλη, η ιδέα της συμβολικής παρουσίας των γυναικείων προσώπων μέσα από κούκλες δεν επιτυγχάνει τον στόχο της.

Ωστόσο οι ηθοποιοί μάς αποζημιώνουν.

Ο Θάνος Λέκκας (Φρόιντ), που ξεκινά την παράσταση από το φουαγιέ ενημερώνοντάς μας για την υπόθεση του έργου, αποδεικνύεται ένας επιτυχημένος συνδετικός κρίκος. Ο Γιάννης Κότσιφας υποδύεται με αμεσότητα και ειλικρίνεια τον ευάλωτο γιατρό Μπρόιερ και συγκινεί όταν σταδιακά ελευθερώνει τις μύχιες σκέψεις του, ενώ ο Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης ερμηνεύει τον δύστροπο, καχύποπτο και αιχμηρό φιλόσοφο με ιδιαίτερο στιλ (ίσως λίγο υπερβολικό). Ωστόσο πείθει ότι πρόκειται για έναν άνθρωπο προδομένο και αποτραβηγμένο τόσο βαθιά μέσα του, που κανένας δεν μπορεί να εκμαιεύσει τα πληγωμένα συναισθήματά του. Μέχρι την τελευταία στιγμή που όλα ανατρέπονται. Και τότε ο Νίτσε έκλαψε.

Διαβάστε επίσης:

Η Κνωσός του 1700 π.Χ. «ζωντανεύει» μέσω τεχνητής νοημοσύνης – Εντυπωσιακή αναπαράσταση (Video)

Ο διεθνώς καταξιωμένος βιολοντσελίστας Mario Brunello παίζει Μπαχ στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Deep Purple: Η ξεχωριστή συνάντηση με τη hard ροκ πρωθυπουργό της Ιαπωνίας – «Είσαι ο θεός μου» (photos/video)

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.