Για σχεδόν 180 χρόνια μετά την κατάργηση της δουλείας από τη Γαλλία, ο Code Noir (Μαύρος Κώδικας) που επέτρεπε στους σκλάβους να αντιμετωπίζονται ως περιουσία και να εργάζονται, να ξυλοκοπούνται, να πωλούνται, να απαγάγονται ή να δολοφονούνται, παρέμεινε σε ισχύ.

Την Πέμπτη, η εθνοσυνέλευση της χώρας ψήφισε ομόφωνα την κατάργησή του, σε μια σπάνια επίδειξη πολιτικής ενότητας.

Η ψηφοφορία, που εγκρίθηκε με 254 ψήφους υπέρ έναντι 0, θέτει τέλος σε έναν νόμο του 17ου αιώνα, που υπογράφηκε από τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΔ΄ το 1685, ο οποίος κωδικοποίησε τη μεταχείριση των σκλάβων στις γαλλικές αποικίες.

Είναι ένα σημαντικό βήμα στην αναγνώριση του ρόλου του Παρισιού στη δουλεία και θα ανοίξει τον δρόμο για πιθανές αποζημιώσεις, μια ιδέα που πρότεινε ο πρόεδρος της Γαλλίας, Εμανουέλ Μακρόν, την περασμένη εβδομάδα.

Ο Γάλλος ηγέτης δήλωσε ότι ο κώδικας «δεν έπρεπε ποτέ να είχε επιβιώσει από την κατάργηση της δουλείας» το 1848.

«Η σιωπή, ακόμη και η αδιαφορία, που διατηρούμε για σχεδόν δύο αιώνες απέναντι σε αυτόν τον Κώδικα δεν είναι πλέον παράλειψη. Έχει γίνει μια μορφή προσβολής», πρόσθεσε.

Ο Μακρόν πρόσθεσε ότι το ζήτημα των αποζημιώσεων ήταν ένα ζήτημα που «δεν πρέπει να αρνηθούμε», αλλά η χώρα «δεν πρέπει να δίνει ψευδείς υποσχέσεις».

Τα συναισθήματα ήταν έντονα στην κάτω βουλή κατά τη συζήτηση για την ψηφοφορία, με πολλούς να εκπλήσσονται που ο νόμος εξακολουθεί να υπάρχει.

Ο Στίβι Γκουστάβ, βουλευτής από το γαλλικό νησί της Μαρτινίκας στην Καραϊβική, του οποίου οι πρόγονοι ήταν σκλάβοι, δακρύσε καθώς έλεγε στην εθνοσυνέλευση: «Καμία ψήφος από μόνη της δεν μπορεί να επιδιορθώσει αιώνες κατεστραμμένων ζωών. Δεν είμαστε απόγονοι σκλάβων, είμαστε απόγονοι ανθρώπων που γεννήθηκαν ελεύθεροι, και στη συνέχεια υποβιβάστηκαν στο χειρότερο – υποβιβάστηκαν σε δουλεία».

Τα 60 άρθρα του κώδικα περιλάμβαναν κάθε πτυχή της ζωής ενός σκλάβου. Το άρθρο 44 όριζε ότι ένα άτομο ήταν «κινητή περιουσία», ενώ άλλες ρήτρες όριζαν ότι όσοι έφευγαν έπρεπε να ακρωτηριάζονται και ότι ο λόγος ενός σκλάβου δεν είχε καμία αξία.

Ο Μαξ Μαθιασέν, Γάλλος βουλευτής από τη Γουαδελούπη στη νότια Καραϊβική, ο οποίος κατέθεσε την πρόταση κατάργησης του νόμου, δήλωσε ότι είχε αγοράσει αντίγραφα του πρωτότυπου κειμένου, αλλά δεν είχε ποτέ προλάβει να τα διαβάσει.

«Ως δισέγγονος ανθρώπων που ήταν σκλάβοι, δεν μπόρεσα ποτέ να το διαβάσω ολόκληρο. Αυτό έγινε από ανθρώπους, εναντίον ανθρώπων», είπε στους βουλευτές.

Είπε ότι η ψηφοφορία ήταν «ένας τρόπος για να αποκαταστήσουμε τους προγόνους μας, να αποκαταστήσουμε την ανθρωπιά μας». Σήμαινε ότι έπρεπε να ανταποκριθούμε στην υπόσχεση της Γαλλικής Δημοκρατίας για ελευθερία, ισότητα και αδελφοσύνη, πρόσθεσε.

Η Γαλλία ήταν το τρίτο μεγαλύτερο έθνος δουλεμπορίου, μετά τη Βρετανία και την Πορτογαλία. Έστελνε περίπου 1,4 εκατομμύρια Αφρικανούς σε φυτείες ζάχαρης στις αποικίες της. Ο πλούτος που παρήγαγε έχτισε τις πόλεις της Νάντης και του Μπορντό.

Οι πλουσιότερες από αυτές τις φυτείες βρίσκονταν στο Saint-Domingue, μια γαλλική αποικία στο δυτικό τρίτο του νησιού Ισπανιόλα της Καραϊβικής, που ιδρύθηκε το 1687. Το 1804, όσοι ήταν σκλάβοι στην αποικία εξεγέρθηκαν, εξασφαλίζοντας ανεξαρτησία στην περιοχή που έγινε η Αϊτή. Ωστόσο, το Παρίσι ανάγκασε τους απελευθερωμένους σκλάβους να πληρώσουν αποζημιώσεις για να καλύψουν τις απώλειες των ιδιοκτητών τους, ένα χρέος που εξακολουθούσαν να πληρώνουν μέχρι το 1947.

Μετά την κατάργηση της δουλείας, η Γαλλία διατήρησε μια σειρά από τις αποικίες της. Οι τέσσερις παλαιότερες – η Γουαδελούπη, η Μαρτινίκα, η Γαλλική Γουιάνα στη βορειοανατολική ακτή της Νότιας Αμερικής και το νησί της Ρεϋνιόν στον Ινδικό Ωκεανό – έγιναν γαλλικά υπερπόντια διαμερίσματα το 1946. Ο πληθυσμός τους, που ανέρχεται σε 1,9 εκατομμύρια, οι περισσότεροι απόγονοι σκλάβων, είναι Γάλλοι πολίτες και κυβερνώνται από το Παρίσι.

Παρόλο που θεωρούνται μέρος της Γαλλίας, παραμένουν από τις φτωχότερες περιοχές της, με ανεργία σχεδόν διπλάσια από την ηπειρωτική Γαλλία, με πολλά νοικοκυριά να ζουν κάτω από το εθνικό όριο φτώχειας.

«Στη Γουαδελούπη, οι πιο σημαντικές θέσεις στις δομές του κράτους κατέχονται από λευκούς», δήλωσε ο Μαθιασέν.

Ο Πιερ-Υβ Μποκέ, αναπληρωτής διευθυντής του Ιδρύματος Μνήμης της Δουλείας της Γαλλίας, δήλωσε ότι ο κώδικας βρισκόταν στη ρίζα της «αποικιακής εξαίρεσης» της χώρας, εγκαθιστώντας την ιδέα ότι το ιδρυτικό σύνθημα της γαλλικής δημοκρατίας δεν ίσχυε για ορισμένα άτομα υπό την κυριαρχία της.

«Ακόμα και σήμερα, αποδεχόμαστε ότι οι άνθρωποι στα υπερπόντια εδάφη μπορούν να έχουν λιγότερα δικαιώματα από ό,τι στην ηπειρωτική Γαλλία», είπε.

Διαβάστε επίσης:

Εντολή Νετανιάχου στον IDF να καταλάβει το 70% της Λωρίδας της Γάζας

Η Τουρκία αποκλείει την Κύπρο από τις προετοιμασίες για τη σύνοδο κορυφής για το κλίμα COP31

Axios: ΗΠΑ και Ιράν κατέληξαν σε συμφωνία για μνημόνιο κατανόησης 60 ημερών, εν αναμονή της τελικής έγκρισης Τραμπ – Τι προβλέπει

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.