Δύο ταινίες αυτής της εβδομάδας (στην πραγματικότητα τέσσερις) προσεγγίζουν με διαφορετικό τρόπο τη σύγχρονη ελληνική καθημερινότητα, οι «Μικρές ανάσες» και η συνάντηση τριών μικρού μήκους ταινιών, στο «Ελλάδα 3.0». Και στις δύο περιπτώσεις, η ελληνική κοινωνία απεικονίζεται σε όλη τη δυνατή γκάμα της, από τον απόλυτο ρεαλισμό ως τις κωμικοτραγικές εκφάνσεις της. Κοινό σημείο όλης αυτής της έκτασης, οι ήρωες της, οι οποίοι έρχονται από δίπλα μας, ακόμη κι όταν κουβαλούν δόσεις «λαμογιάς» ή υπερβατικού ρεαλισμού. Το σίγουρο είναι πως πρόκειται για μια επιλογή επίσκεψης στον κινηματογράφο, αφού η άνετη θέασή τους ανταγωνίζεται αποτελεσματικά τις θερινές θερμοκρασίες

Το χρονικό μιας συνηθισμένης ζωής

Τίτλος ταινίας: «Μικρές ανάσες» («Life in a beat»)

Σύνοψη: Η Λένα είναι μια καθημερινή κοπέλα, εργαζόμενη σε σούπερ μάρκετ, με ένα ανυπόφορο οικογενειακό περιβάλλον να τη συμπιέζει. Μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη έρχεται να σφίξει ακόμη περισσότερο τον κλοιό. Πώς μπορεί κάποιος να δραπετεύσει απ’ όλο αυτό;

Σκηνοθεσία: Αμερίσσα Μπάστα

Παίζουν: Ελίνα Τσιορμπατζή, Αντώνης Τσιοτσιόπουλος, Τζέο Πακίτσας,  Δημήτρης Κίτσος

Οι «Μικρές ανάσες» του (έστω: ελληνικού) τίτλου είναι το ζητούμενο μιας πνιγηρής καθημερινότητας, όπως τη βιώνει η κεντρική ηρωίδα, η Λένα, ως εργαζόμενη σε σούπερ μάρκετ. Και δεν είναι μόνον το σούπερ μάρκετ. Είναι η οικογένεια, ο ανεύθυνος και ανώριμος γκόμενος, ολόκληρο το μικρό και ασφυκτικό περιβάλλον. Το φιλμ τολμάει να πράξει κάτι που αρχικά θα μπορούσε να θεωρηθεί αναμέτρηση με το «αδιάφορο». Ο μέτριος βίος, μιας μέτριας, γεμάτης με ευαισθησία, κοπέλας, περιστοιχιζόμενη από μέτριους ανθρώπους, ίσως να οδηγεί μοιραία στη μετριότητα. Το σινεμά μάς έχει εθίσει στο διαφορετικό, το ξεχωριστό, το μεγάλο. Αυτό που ξεφεύγει από την καθημερινότητα και μας εξυψώνει σ’ έναν κόσμο, όπου τα πάντα μπορούν να συμβούν: μεγάλοι έρωτες, μεγάλες περιπέτειες, μεγάλα δράματα. Παρά το γεγονός ότι η ζωή δεν είναι φτιαγμένη από αυτά τα υλικά, η τέχνη δικαιούται να τα χρησιμοποιεί, προκειμένου να ικανοποιήσει την παρηγορητική της διάσταση. Οι «Μικρές ανάσες» (ωραίος τίτλος, γιατί το αρχικό «Life in a beat»;) προτιμούν να ακολουθήσουν έναν δρόμο, στον οποίον δεν μας έχει συνηθίσει η εγχώρια κινηματογραφία. Παίρνει μια τυχαία φέτα ζωής και τη σερβίρει στα μάτια μας, επιδιώκοντας να μας βοηθήσει να αναγνωρίσουμε το μεγαλείο το οποίο μπορεί να κουβαλάει ο βίος μιας «καθημερινής αγίας», γεμάτος από τον ηρωισμό της αξιοπρεπούς επιβίωσης. Από την άλλη, ο περίγυρος αδυνατεί να δράσει και να αντιδράσει, καθώς με τον τρόπο του παίζει τον ρόλο του «μοιραίου, δειλού κι άβουλου, αντάμα». Η Αμερίσσα Μπάστα, η σκηνοθέτης, κρατάει για την πρωταγωνίστριά της, την άψογη Ελίνα Τσιορμπατζή, μια μικρή οπή διαφυγής, τον ομοφυλόφιλο, αλλά πιστό φίλο της. Η άδολη σχέση τους, η μόνη όπου και οι δυό μπορούν να εκφραστούν ελεύθερα, δίνει μια αχτίδα σ’ έναν γκρίζο ουρανό. Ίσως, βέβαια, αυτή η σχεδόν εκβιασμένη λύση, να προδίδει άγαρμπα (κινηματογραφικά, πάντα) τη συνέπεια με την οποία εικονογραφήθηκε η καθημερινότητα. Όχι μόνον από την Αμερίσσα Μπάστα, αλλά και από τον συν-σεναριογράφο Δημήτρη  Νάκο. Αρκούσαν οι στιγμές απελπισμένων κινήσεων, όπως η λαθροχειρία της Λένας στο σούπερ μάρκετ, για να χρωματίσουν μια διαφοροποίηση της ρουτίνας, μια μικρή επαναστατική πράξη, καταμεσής της αστικής συμπίεσης.

Υπάρχει μια κινηματογραφική σχολή ολόκληρη, στις ευρωπαϊκές παραγωγές, η οποία μπορεί και δουλεύει μικρές ιστορίες, χαρακτήρες από το «εδώ και τώρα» και χαμηλής θερμοκρασίας αφηγήσεις. Οι εκρήξεις, στην εξέλιξη, κρύβονται σε μικρές, ανεπαίσθητες σχεδόν χειρονομίες, κάποια βλέμματα ή αμφίσημες τελικές κινήσεις. Στον ελληνικό κινηματογράφο, ωστόσο, εκλείπουν τέτοιες πρωτοβουλίες. Στις περισσότερες περιπτώσεις υπάρχει μια εκζήτηση του διαφορετικού, η καταγραφή ενός κόσμου, μακριά από αυτόν που μας περιβάλλει. Ανάλογη περίπτωση με τις «Μικρές ανάσες» υπήρξε στο παρελθόν η απελπισμένη κραυγή «Σώσε με» της Μαρίας Ζορμπά, στην ομότιτλη ταινία του Στράτου Τζίτζη.

Η Αμερίσσα Μπάστα και ο Δημήτρης Νάκος επεξεργάζονται τους χαρακτήρες με μεγαλύτερη πληρότητα, σφίγγουν έντεχνα τον κλοιό γύρω από την πρωταγωνίστρια τους τη Λένα, ώστε να αποδοθεί η σχέση με μια οικογένεια σε μια συνηθισμένη αθηναϊκή γειτονιά, με τα μέλη της χαμένα ανάμεσα στις παθογένειες της νεοελληνικής πραγματικότητας και με το ανάλογα συνθλιπτικό εργασιακό περιβάλλον. Η ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη αποτελεί επίσης μια συνηθισμένη παρέκκλιση μιας ανάλογης «μικροκοινωνίας». Τα πολλαπλά διλήμματα στα οποία εισέρχεται η ηρωίδα, λόγω όλης αυτής της κατάστασης, δεν χρειάζεται ηρωικές εξόδους. Φτάνει και μόνον η καταγραφή της «πολιορκίας».

Αξιολόγηση: ***

 Τρεις φρέσκες κινηματογραφικές στιγμές

Τίτλος ταινίας: («Ελλάδα 3.0»)

Σύνοψη: Πρόκειται για την κινηματογραφική συνάντηση τριών ελληνικών μικρού μήκους ταινιών, οι οποίες με χιούμορ αντιμετωπίζουν την νεοελληνική πραγματικότητα. Οι τίτλοι των ταινιών: «Εκατό χρόνια μπροστά», μια κωμικοτραγική καταγραφή της Ελλάδας του ΠΑΣΟΚ. «Planet balcony», μια ιδιαίτερη αντιμετώπιση ενός «σιωπηλού μάρτυρα». «Χους ει και εις χουν απελεύσει»

Σκηνοθεσία: Μιχάλης Γιγγινής, Ιωάννα Κρυωνά, Δημήτρης Παπαθανάσης

Όπως και να ‘χει, η συγκέντρωση και η διανομή στις κινηματογραφικές αίθουσες τριών ελληνικών μικρού μήκους ταινιών ασφαλώς δεν είναι συνηθισμένο γεγονός και ασφαλώς δεν μπορεί παρά να επαινεθεί. Άλλωστε, οι ταινίες, με όλες τις επιμέρους διαφωνίες και ενστάσεις που μπορεί να διατυπώσει  κάποιος, παρακολουθούνται ευχάριστα, αφού έχουν για σημείο συνάντησής τους, την χιουμοριστική και παιχνιδιάρικη αντιμετώπιση της νεοελληνικής πραγματικότητας.

Ένας άλλος κοινός τόπος είναι πως ενώ και οι τρεις ιστορίες έχουν για κεντρικούς ήρωες άτομα απολύτως ρεαλιστικά, «διπλανούς» μας χαρακτήρες, με εύσχημο τρόπο αυτοί μεταβάλλονται σε εξωπραγματικούς, μέσα από ευφυή κινηματογραφικά παιχνιδίσματα. Ο κλασικός «πασόκος», που γίνεται απαγωγέας, στο «Εκατό χρόνια μπροστά», το κλασικό λαμόγιο-νταραβερτζής των νεκροταφείων, στο «Χους ει και εις χουν απελεύσει», με ένα απρόοπτο φινάλε, οι κλασικοί αραχτοί στο μπαλκόνι φίλοι, οι οποίοι φαντασιώνονται τη γειτόνισσα στο απέναντι μπαλκόνι. Λίγο «σιωπηλοί μάρτυρες», λίγο «απέναντι».

Παρά το γεγονός ότι η πρωτοτυπία δεν ανήκει στις αρετές των τριών μικροδημιουργιών, το χιούμορ μοιάζει να σώζει τις αδυναμίες. Με επιμέρους διαφοροποιήσεις, με αρετές και μειονεκτήματα, κάθε μια από τις μικρού μήκους ταινίες διατηρεί τη  φρεσκάδα της νεανικής ματιάς. Ο Μιχάλης Γιγγινής, η Ιωάννα Κρυωνά και ο Δημήτρης Παπαθανάσης (κατά σειρά αναφοράς των ταινιών) πραγματοποιούν μια πρώτη κατάθεση στο εγχώριο κινηματογραφικό ταμείο. Είναι στο χέρι τους να αβγατίσει ή να εξαερωθεί στο μέλλον. 

Αξιολόγηση: **1/2

Διαβάστε επίσης:

Ο Βιμ Βέντερς αποσύρει ταινία του 1975 μετά τη συγγνώμη στη Ναστάζια Κίνσκι – Ήταν 13 ετών και συμμετείχε σε γυμνή σκηνή

«The Odyssey»: Σε ιστορικό σινεμά του Λος Άντζελες η ταινία του Christopher Nolan – Τριπλές καθημερινές προβολές 70mm

Ταινίες Πρώτης Προβολής: Αλμοδόβαρ, Τζιμ Σέρινταν και το 6ο Scary Movie (Videos)

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.