Οι δύο σημαντικότεροι ίσως αναλυτές της ανθρώπινης ψυχής ξεκίνησαν από μια κοινή αφετηρία, ακολούθησαν όμως διαφορετικούς δρόμους στην προσπάθειά τους να κατανοήσουν τον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου. Ο ένας επέμεινε στις συγκρούσεις του ασυνείδητου, στις επιθυμίες και την καταπίεσή τους, που οργανώνουν τη συμπεριφορά. Ο άλλος αναζήτησε βαθύτερα σύμβολα, συλλογικά αρχέτυπα και μια πιο πνευματική διάσταση της ανθρώπινης εμπειρίας. Αν τους θέταμε σήμερα το ερώτημα πώς ερμηνεύουν τη μοναξιά και τις ψηφιακές εκδοχές του εαυτού μας, οι απαντήσεις τους πιθανότατα θα αποκάλυπταν δύο διαφορετικές όψεις της ίδιας κρίσης.

Ο Φρόιντ θα έβλεπε μάλλον τα κοινωνικά δίκτυα ως έναν νέο χώρο προβολής τού εγώ και των επιθυμιών του. Η ανάγκη διαρκούς έκθεσης, επιβεβαίωσης και αναγνώρισης θα του φαινόταν άμεσα συνδεδεμένη με τους μηχανισμούς της ανθρώπινης ψυχής που είχε ήδη περιγράψει στις αρχές του 20ού αιώνα. Οι ψηφιακές αυτές ταυτότητες θα μπορούσαν να θεωρηθούν μια σκηνή πάνω στην οποία το άτομο κατασκευάζει έναν ελεγχόμενο εαυτό, συχνά διαφορετικό από εκείνον που βιώνει στην πραγματική του ζωή.

Από αυτήν την οπτική, η μοναξιά της σύγχρονης εποχής δεν θα σήμαινε απουσία επικοινωνίας αλλά αποτυχία ουσιαστικής σχέσης. Ο άνθρωπος περιβάλλεται από εικόνες, μηνύματα και διαρκείς αλληλεπιδράσεις, αλλά παραμένει αντιμέτωπος με τις ίδιες εσωτερικές συγκρούσεις, τις ίδιες ανασφάλειες και την ίδια αδυναμία να γνωρίσει πραγματικά τον εαυτό του. Η τεχνολογία αλλάζει το περιβάλλον της ψυχής, όχι όμως και τις βασικές της αγωνίες.

Ο Γιουνγκ πιθανότατα θα προσέγγιζε το ζήτημα διαφορετικά. Θα έβλεπε σε αυτές τις ψηφιακές εκδοχές μια νέα μορφή «προσωπείου», αυτού που ο ίδιος ονόμαζε persona. Ο σύγχρονος άνθρωπος δημιουργεί δημόσιες εκδοχές του εαυτού του, επιλέγει εικόνες, απόψεις και συμπεριφορές που επιθυμεί να αναγνωρίζουν οι άλλοι. Όσο περισσότερο όμως ταυτίζεται με αυτή την κατασκευασμένη εικόνα τόσο περισσότερο απομακρύνεται από τον βαθύτερο ψυχικό του πυρήνα.

Για τον Γιουνγκ, η μοναξιά δεν θα ήταν απλώς κοινωνικό ή ψυχολογικό πρόβλημα. Θα αποτελούσε ένδειξη αποκοπής του ανθρώπου από τον εσωτερικό του κόσμο, από τα σύμβολα, τις μνήμες και τις βαθύτερες διαστάσεις της προσωπικότητάς του. Σε μιαν εποχή αδιάκοπης συνδεσιμότητας, ο άνθρωπος κινδυνεύει να χάσει την ικανότητα εσωτερικής σιωπής και προσωπικού στοχασμού.

Και οι δύο, πάντως, πιθανότατα θα αναγνώριζαν ένα κοινό στοιχείο: ότι η σύγχρονη κοινωνία πολλαπλασιάζει τις δυνατότητες επικοινωνίας χωρίς να μειώνει αναγκαστικά το αίσθημα της απομόνωσης. Ο άνθρωπος αποκτά περισσότερα μέσα να παρουσιάζει τον εαυτό του, αλλά δυσκολεύεται ολοένα και περισσότερο να συμφιλιωθεί με αυτό που πραγματικά είναι.

Διαβάστε επίσης:

Τσίπρας: Παίρνει τα ηνία της αναδιάταξης σε Αριστερά και Κεντροαριστερά

Ορμούζ και Λίβανος απειλούν την εκεχειρία

Διάχυτος εκνευρισμός για το κόμμα Σαμαρά – Η ασάφεια για το εγχείρημα του πρώην πρωθυπουργού δυσκολεύει τους χειρισμούς της Ν.Δ.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.