Κριτική ταινιών: «Tuner» και «Μπαλάντα των ονείρων» – Ταινίες με κέντρο τη μουσική

Αγγλόφωνες, ουσιαστικά Αμερικανικές, δύο από τις νέες ταινίες της εβδομάδας, διαθέτουν ένα σημείο συνάντησης, αφού τόσο  το «Tuner» όσο και η «Μπαλάντα των ονείρων» έχουν στο κέντρο τους ένα πιάνο.

Στην πρώτη περίπτωση, ο ίδιος ο πρωταγωνιστής είναι χορδιστής. Στην άλλη, ξεκινάει μια διαμάχη των πρωταγωνιστών για τα πνευματικά δικαιώματα μιας επιτυχημένης μπαλάντας. Το «Tuner», πάντως αναπτύσσει σε μεγαλύτερο βάθος τη σχέση ανθρώπου-μουσικής, χώρια που παρακολουθείται με πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον, χωρίς να σε αφήνει να πλήξεις. Άρα, σαφώς, προτιμάται.

Με πρωταγωνίστρια την ηχητική μπάντα

Τίτλος ταινίας: «Tuner»

Σύνοψη: Ένας χαρισματικών ικανοτήτων χορδιστής πιάνων, ακολουθεί έναν μοναχικό δρόμο, απομονωμένος ηχητικά από τον έξω κόσμο. Αιτία ένα είδος ακουστικής «αλλεργίας», το οποίο συγχρόνως τον βοηθάει να αναπτύξει μια πολλαπλώς εννοούμενη ευαισθησία στην ακοή του. Η συγκεκριμένη ιδιομορφία αποτελεί ευχή και κατάρα, καθώς τον μπλέκει σε διαφορετικού τύπου περιπέτειες, ευχάριστες και δυσάρεστες.

Σκηνοθεσία: Ντάνιελ Ρόερ 

Παίζουν: Λίο Γούνταλ, Ντάστιν Χόφμαν, Τόβα Φέλντσοου, Αβάνα Ρόουζ Λίου

Αν και δεν πρόκειται για μια ταινία που θα σε αφήσει με ανοιχτό το στόμα, εν τούτοις το «Tuner» μπορεί να αναδειχθεί σε μια ευχάριστη επιλογή, καθώς διαθέτει μια-δυο δυσεύρετες αρετές.

Η πρωτοτυπία του φιλμ έγκειται στον πρωταγωνιστικό ρόλο τον οποίον κρατάει για την ηχητική του μπάντα. Με αφορμή την ιστορία ενός χορδιστή πιάνων, με ακουστική ευαισθησία, ξετυλίγεται παραλλήλως μια ερωτική και μια «αστυνομική» περιπέτεια. Αυτό το «παραλλήλως» το χειρίζεται με απόλυτη ισορροπία ο Αμερικανός σκηνοθέτης Ντάνιελ Ρόερ, καταφέρνοντας να εναλλάσσει τις εκπλήξεις, πότε στη μία και πότε στην άλλη ιστορία. Κι επειδή ο κοινός τόπος των αφηγήσεων είναι το πιάνο, ο σκηνοθέτης γνωρίζει τον τρόπο να συνομιλούν οι ψηλές νότες της συμμορίας, η οποία παραβιάζει χρηματοκιβώτια, με τις χαμηλές του έρωτα.

Ο πρωταγωνιστής Νίκι (ικανοποιητικός, όχι πρωτότυπος, ο Λίο Γούνταλ) πηγαινοέρχεται στις δύο ιστορίες, με την ευαισθησία της ακοής του να προσπαθεί να συλλάβει τους λεπτούς ήχους των χρηματοκιβωτίων αλλά και των ανθρώπων. Ματαιωμένο μουσικό ταλέντο ο ήρωας, αποδεικνύει την ευαίσθητη αντίληψή του στα ανθρώπινα, με τη σχέση σεβασμού που τρέφει για τον μέντορά του, τον οποίον υποδύεται, επίσης χωρίς πρωτοτυπία, ο Ντάστιν Χόφμαν. Ερωτευμένος με μια ταλαντούχα πιανίστα, ακολουθεί τη «μουσική» της μαγεμένος (παρεμπιπτόντως, αριστουργηματική η μουσική σύνθεση, για χάρη της ταινίας, αλλά και η επεξεργασία της ηχητικής μπάντας). Συγχρόνως, οι οξείς ήχοι του πληγώνουν τα αυτιά, αλλά κάνει ό,τι μπορεί να βρεθεί στο έλεός τους. Η παράλληλη «καριέρα» του ως διαρρήκτη του, στοιχίζει μάλλον περισσότερο απ’ όσα κερδίζει. 

Η άλλη αρετή του «Tuner» είναι η άψογη ορθογραφία του, έστω με την εκμετάλλευση πολλών γνώριμων κλισέ. Η διαδοχή των εκπλήξεων δεν είναι μόνον σεναριακή, αλλά και άψογα σκηνοθετημένη. Γενικότερα, θα λέγαμε πως αν το φιλμ ήταν γραπτό, δεν θα έβρισκε κάποιος ούτε ένα σκηνοθετικό λάθος, καθώς καταφέρνει να φιλοξενήσει τον θεατή σε δύο αφηγηματικούς χώρους και να τον κάνει να νιώθει πολύ άνετα.

Στα θετικά, προστίθεται και το κάπως πικρό -σίγουρα, όχι «happy»- τέλος, κάτι που αποτελεί και μια τελική έκπληξη. Μπορεί στη συνέχεια όλα να εξελιχθούν καλά, μπορεί όμως και να παραμείνουν στο επίπεδο μιας ρομαντικής νοσταλγίας, σαν ένα κομμάτι πιάνου. Ο Ρόερ και η σκηνοθεσία του ίσως τελικά να είναι η πιο ευχάριστη έκπληξη, σε μια ταινία που φλερτάρει έντονα με την αφηγηματική κοινοτοπία, αλλά εντέλει κρατάει μια προσωπική γοητεία. Όπως συμβαίνει και με τη σχέση των πρωταγωνιστών.

Αξιολόγηση: ** 1/2

Χωρίς έμπνευση και ρυθμό

Τίτλος ταινίας: «Η μπαλάντα των ονείρων» («Power ballad»)

Σύνοψη: Όταν ένας τραγουδιστής γάμων συναντά ένα πρώην αστέρι ενός συγκροτήματος, οι δυο τους έρχονται κοντά, μέσα από τη μουσική. Όταν όμως ο ένας μετατρέπει ένα τραγούδι του άλλου στη μεγάλη επιτυχία που αναζωπυρώνει την καριέρα του, ο Πολ θα διεκδικήσει την αναγνώριση που τού ανήκει, ακόμη κι αν χρειαστεί να διακινδυνεύσει τα πάντα

Σκηνοθεσία: Τζον Κάρνεϊ

Παίζουν: Πολ Ραντ, Πίτερ Μακ Ντόναλντ, Νικ Τζόνας

Είναι κατόρθωμα πώς μια ταινία με τόση μουσική, όπως «Η μπαλάντα των ονείρων», δεν καταφέρνει να ανασυρθεί από την πλήξη ούτε με τον γερανό των τραγουδιών, τα οποία την πλημμυρίζουν. Η συνάντηση δύο ξεπεσμένων, πρώην μουσικών, οδηγεί αρχικά σε μια φιλία και στη συνέχεια σε μια αδυσώπητη έχθρα, με κέντρο τη διεκδίκηση ενός τραγουδιού.

Πρόκειται για μια μπαλάντα, η οποία γίνεται μεγάλη επιτυχία και ξαναφέρνει τον έναν από τους δύο στο προσκήνιο και στις καρδιές των νέων ανθρώπων.

Το επίμαχο τραγούδι μοιάζει ερωτικό και ως τέτοιο εκλαμβάνεται, στην πραγματικότητα όμως έχει να κάνει με τα συναισθήματα που εμπνέει ένα παιδί στον πατέρα του. Αυτή η διάσταση της ερμηνείας είναι και το καλύτερο εύρημα του φιλμ, κάτι που αναδεικνύει τον διαφορετικό τρόπο με τον οποίον διαβάζουν δύο άνθρωποι το ίδιο γεγονός. Ό,τι μεσολαβεί κατά τη διάρκεια του κυνηγητού και της διεκδίκησης του δικαίου, είναι σαν την ίδια την μπαλάντα, που διχάζει τους πρωταγωνιστές. 

Ένα μουσικό κομμάτι, μισο-ρομαντικό, μισο-ποπ, το οποίο αδυνατεί να σε συνεπάρει, ακόμη κι όταν προσποιείται το συγκινητικό. Ίσως εάν άφηνε ο σκηνοθέτης μόνον τα υπόλοιπα τραγούδια να ακούγονται περισσότερο (αυτά τα γνωστά ποπ, στους γάμους ή στα πάρτι), τα πράγματα να ήταν καλύτερα. Η ταινία μπορεί πάλι να μην βλεπόταν, αλλά τουλάχιστον θ’ ακουγόταν.

Αξιολόγηση:* 1/2

Διαβάστε επίσης:

Aφιέρωμα στον Γιάννη Σπανό: Τσανακλίδου – Νέγκα – Τριανταφυλλίδης στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού

Θλίψη στον κόσμο της μουσικής: Πέθανε η Μπόνι Τάιλερ

Ramones: Ένα νέο punk supergroup θα δώσει συναυλία-φόρο τιμής για τα 50 χρόνια της μπάντας (videos)

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.