Απολογισμός ενός αμερικανοποιημένου μουντιάλ ποδοσφαίρου, μακριά από τις λαϊκές παραδόσεις του δημοφιλέστερου αθλήματος στον κόσμο.
Η αδιαφάνεια στην FIFA με επικεφαλής τον « νονό» Τζιάνι Ινφαντίνο, αγγίζει πλέον κωμικοτραγικές διαστάσεις. Ακόμα και ο Τραμπ δήλωσε «γνώστης» του ποδοσφαίρου, χάριν της δημοσκοπικής του ανάγκης να φανεί περισσότερο «ειρηνοποιός» σε μια διαρκή πολεμοκάπηλη, γενοκτονική στρατηγική που ακολουθεί παγκοσμίως.
Μετατρέπεται ένα παγκόσμιο αθλητικό γεγονός, σε ένα εμπορεύσιμο είδος απόλυτα συνυφασμένο με την χρονομέτρηση των διαφημίσεων ανά δευτερόλεπτο, με αμύθητα ποσά, όταν σχεδόν 6 δισεκατομμύρια άνθρωποι στον πλανήτη από τους δέκτες τους έγιναν παθητικοί θεατές, εν δυνάμει καταναλωτές.
Διακοπές στα παιχνίδια για «ξεκούραση» και ενυδάτωση των παικτών. Ακόμα περισσότερος διαφημιστικός χρόνος, να κερδηθεί. Η πραγματικότητα ήταν ότι έπρεπε να έχουμε ακόμα περισσότερες διαφημίσεις των 36 πολυεθνικών, χορηγών της FIFA.
Ποιος ξέρει, αν στο όχι και πολύ μακρινό μέλλον, θα έχει φροντίσει ο Έλον Μασκ και οι όμοιοί του για την απόλυτη ψηφιακή μας χειραγώγηση και στο αθλητισμό, ως μέρος μιας πλανητικής καπιταλιστικής αυτοκρατορίας των ολιγαρχών.
Διάλειμμα ημιχρόνου στον τελικό Ισπανίας – Αργεντινής, με ποπ σταρ, ώστε το αμερικανικό κοινό να νιώθει πιο κοντά στις δικές του προτιμήσεις του Super Bowl – αμερικανικού ποδοσφαίρου ή baseball.
Πριν το ματς του τελικού, μια ομιλία του «κορυφαίου» σαϊεντολόγου, Τομ Κρουζ, περί «ειρήνης» και «συναδέλφωσης» των λαών, ήταν το κερασάκι στην τούρτα.
Ο αμερικανικός υποκριτικός λόγος του κατεστημένου, στο μεγαλείο του. Σαν να είναι ανύπαρκτοι οι λαοί της Παλαιστίνης, του Ιράν, της Υεμένης, του Λιβάνου, της Δυτικής Σαχάρας.
Το απόλυτο χάος στην αξιολόγηση του αθλήματος και της πολιτικής. Ανιστόρητη, αντιεπιστημονική ταύτιση εθνικών ομάδων με πολιτικά καθεστώτα.
Με πλήρη απουσία της κριτικής σκέψης, της ιστορικής μνήμης και της διαλεκτικής ανάλυσης, πολλοί Έλληνες, δυστυχώς και ορισμένοι αριστεροί, συνέδεσαν τον Μιλέι και τον Νετανιάχου με την εθνική Αργεντινής και τον Μέσι που έσφαλε τα μέγιστα όταν έδωσε το χέρι του στον Τραμπ.
Ένα άλλο γεγονός που αποκρύπτεται από το μιντιακό κατεστημένο, είναι ότι στην νεαρή του ηλικία μαζί με όλη την ομάδα της Μπαρτσελονα, συμμετείχε σε ολιγοήμερη επίσκεψη στο Ισραήλ και την κατεχόμενη Παλαιστίνη στην Ραμάλα.
Στόχος αυτής της επίσκεψης ήταν η διοίκηση της Μπάρτσα να ενισχύσει τον ειρηνικό διάλογο μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστίνης, δίνοντας ένα φιλικό αγώνα μπροστά σε χιλιάδες παιδιά της Παλαιστίνης.
Την προηγούμενη ημέρα η ομάδα και ο Μέσι είχαν επισκεφθεί τον ιερό ναό Αλ Άκσα. Την επόμενη μέρα φωτογραφήθηκε στο τείχος των δακρύων (ως υποχρεωτική διαδικασία του πρωτοκόλλου που είχε τηρηθεί την προηγούμενη μέρα και στα κατεχόμενα).
Εάν αυτή η φωτογραφία (προσωπικά δεν την εγκρίνω ούτε αισθητικά ούτε πολιτικά) κατατάσσει τον Μέσι ως σιωνιστή, τότε η χθεσινή φωτογραφία του μεγάλου ταλέντου Γιαμάλ, που προσφέρει στον Βασιλιά της Ισπανίας το κύπελλο να το σηκώσουν μαζί, δεν τον κάνει οπαδό του θεσμού της μοναρχίας. Με την ίδια «πρεμούρα» θα χαρακτήριζα την ταλαντούχα ομάδα του Μαρόκου με την διεφθαρμένη βασιλική οικογένεια της χώρας, που δεν είναι απλά φιλοϊσραηλινή στα λόγια αλλά και στην πράξη και όπου, επί δεκαετίες σφαγιάζει στην Δυτική Σαχάρα το απελευθερωτικό κίνημα Πολισάριο.
Με την ίδια λογική, η αξιοπρεπέστατη πρόεδρος του Μεξικού Κλαούδια Σάαινμπαουμ, που επί μήνες στέλνει στην Κούβα ιατροφαρμακευτική και διατροφική βοήθεια στο πλήρως αποκλεισμένο ηρωικό νησί απο τις ΗΠΑ, επειδή στο βάθρο ήταν δίπλα στον Τραμπ, θα την κατηγορήσω ως οπαδό του Τραμπ;
Να συνεχίσω με τις πιο παράλογες ασύλληπτες κριτικές. Ο φασίστας Μιλέι ταυτίζεται με την ομάδα της εθνικής Αργεντινής, άρα όλοι οι παίκτες ταυτίζονται με την Ακροδεξιά κυβέρνηση του;
Ας φανταστούμε ότι η κάθε εθνική ομάδα ταυτίζεται με την κυβέρνηση της χώρας που εκπροσωπεί, τότε δεν πρόκειται για παγκόσμιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, αλλά για κάτι άλλο.
Με την ίδια λογική τα εκατομμύρια των Μπαγκλαντεσιανών, Λατινοαμερικάνων και Αφρικανών ταυτίζονται με τον Μιλέι αφού πανηγύριζαν για τις νίκες της Αργεντινής;
Ήταν πολιτικά ορθό το πανό που σήκωσαν οι παίκτες της Αργεντινής στο τέλος του ματς με την Αγγλία «Οι Μαλδίνες ανήκουν στην Αργεντινή»;
Ήταν πολιτικά ορθό που δύο παίκτες της Εθνικής Αργεντινής, Cuti Romero και Lisandro Martinez δεν έδωσαν το χέρι στον Τραμπ στην τελετή λήξης (ενώ οι «αριστεροί» Ισπανοί παίκτες του έδωσαν το χέρι);
Θα ήταν πολιτικά ορθό στο τέλος του τελικού οι Ισπανοί παίκτες να σήκωναν μια παλαιστινιακή σημαία ή ένα πανό: «Το Γιβραλτάρ ανήκει στην Ισπανία»;
Ήταν πολιτικά ορθό η εθνική ομάδα του Ιράν να μετρά τις λιγότερες ώρες ξεκούρασης, ύπνου και προπόνησης στο μουντιάλ από οποιαδήποτε άλλη ομάδα, επειδή οι ΗΠΑ απαγόρευαν την διανυκτέρευση της ομάδας σε αμερικανικό έδαφος;
Όλες αυτές οι απαντήσεις δεν μπορούν να δίνονται με οπαδική λογική.
Είναι λυπηρό και θλιβερό, να συνεχίζεται αυτή η ανάλυση «αλαλούμ».
Η καλύτερη ομάδα στον τελικό αναμφισβήτητα ήταν η Ισπανία. Δικαίως στέφθηκε πρωταθλήτρια κόσμου.
Κατανοώ την ψυχολογική ανάγκη η υπόθεση της Παλαιστίνης να κερδίζει έστω στιγμιαία μια ψυχολογική νίκη. Δεν κατανοώ την σύγχυση πολιτικής και ποδοσφαίρου όπως γίνεται από πολλούς. Εξάλλου μπορούμε να συμφωνήσουμε στην καπιταλιστική παρακμή του αθλητισμού, ας επικεντρωθούμε σε αυτό.
Ο Κώστας Ήσυχος είναι πρώην βουλευτής και πρώην αναπλ. υπουργός εθνικής ‘Aμυνας. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αργεντινή.
Μάθε πρώτος για την επικαιρότητα με εγγραφή στο Newsletter.
Το topontiki.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Οι χρήστες που παραβιάζουν τους κανόνες συμπεριφοράς θα αποκλείονται. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.
