Κριτική ταινίας: «Ένα φως που δεν σβήνει ποτέ»-Γλυκιά μουσική από την Φινλανδία

Σύνοψη: Σε αυτήν την φινλανδική ταινία, ο Πάουλι είναι ένα παιδί-θαύμα, ένας ανερχόμενος φλαουτίστας της κλασικής μουσικής. Όταν συναντάει τη φιλόδοξη Ίρις, γνωρίζει έναν άλλον κόσμο. Τόσο στην αντίληψη του για τη μουσική όσο και σε αυτήν για τα αυθόρμητα συναισθήματα

Σκηνοθεσία: Λόρι Ματί Πορπέι

Παίζουν: Σάμουελ Κουχάλα, Άννα Ροζαλίνσκι Κάουνα

Αν εξαιρέσουμε τους αδελφούς Καουρισμάκι, μια αξιοπρόσεκτη ταινία από την Φινλανδία, όπως το «Ένα φως που δεν σβήνει ποτέ», δεν θυμόμαστε να έχει επισκεφθεί πρόσφατα τις ελληνικές οθόνες. Και η συγκεκριμένη, είναι αυθεντικά μια ταινία από τη «χώρα των λιμνών». Στη θεματολογία, στους χαρακτήρες, στην κινηματογράφηση,  στα πάντα. Αν ο Μίκα Καουρισμάκι επιλέγει να εξορύξει τα συναισθήματα μέσα από ένα σκληρό, βιομηχανικό τοπίο, ο Πορπέι μαλακώνει τα ακατέργαστα συναισθήματα, μέσα από τη συνομιλία των ατόμων με το φυσικό περιβάλλον. Το διαπιστώνουμε με την ευρηματική κατάληξη της ιστορίας των δύο διαφορετικών, σε καταγωγή και κοσμοθεωρία, νέων. Ο Πάουλι βγαίνει από το αστικό περιβάλλον, όπου είναι μεγαλωμένος, στην υπέροχη φινλανδική φύση. Εκεί η Ρόζα καίει -συμβολικά- τη ματαιοδοξία της κι ο Πάουλι μαθαίνει να αποδέχεται το διαφορετικό. Το ουσιαστικά «διαφορετικό», το ανθρώπινο, και όχι το «δικαιωματικό». Τα όνειρά μας είναι ανάγκη κάποιες φορές να κτίζονται με ετερόκλητα υλικά.

Δεν χρησιμοποιούμε τυχαία το ρήμα, αφού η αρχιτεκτονική, πότε με εμφανή και πότε με διακριτική παρουσία, αποτελεί έναν κρυφό πρωταγωνιστή της ταινίας. Καθώς το νεαρό αγόρι είναι ένα σοβαρό, παιδί-θαύμα του φλάουτου και το κορίτσι μια ενθουσιώδης ύπαρξη, με μια ιδιαίτερη αντίληψη για τη μουσική, το ζευγάρωμα είναι δύσκολο. Πόσο περισσότερο, που συνηγορεί η αμηχανία της ηλικίας. Αυτό δεν εμποδίζει την ανάπτυξη μια ισχυρής φιλίας, όπου ο καθένας παράγει τις δικές του νότες. Ο ένας πιο αρμονικές, η άλλη πειραματιζόμενη με τους φυσικούς ήχους. Ένα βήμα πίσω και από τους δύο φέρνει την τελική, ανθρώπινη μίξη. Έτσι και με τα αρχιτεκτονήματα του Άλβαρ Άαλτο, του Φινλανδού μοντερνιστή, τα κτίσματα του οποίου τρυπούν όλο το Ελσίνκι. Σαν παροξύτονα ακούσματα, ανάμεσα στο χαρισματικό, φινλανδικό τοπίο. Και όμως, συγκατοικούν αρμονικά. Το ένα στηρίζει το άλλο στη συνύπαρξη της τέχνης με τη φύση. Ο τρόπος που διαβάζει τον κόσμο η Ρόζα είναι ένα ανοιχτό παράθυρο (υπάρχει και σχετική σκηνή). Πρόκειται και για τον πιο γνωστό ορισμό του κινηματογράφου.

Δεν πρόκειται, όμως, για μια πρωτότυπη κινηματογράφηση, ούτε καν για μια πρωτότυπη ιδέα, ως προς τη δυνατότητα των ήχων της φύσης να παράγουν μουσική. Το έχουν δουλέψει, το έχουν τελειοποιήσει οι Ιάπωνες από τη δεκαετία του ‘80, για να το χρησιμοποιήσει πρώτος κινηματογραφικά ο Ταϊβανός Χου  Χσιάο Χσεν το 1986. 

Άρα, αν ο σκηνοθέτης ποντάρει στην πρωτότυπη ιδέα της ηρωίδας του και την προσυπογράφει, μάλλον αστοχεί. Ευστοχεί όμως στην παραγωγή μιας «ζεστής» ταινίας, σε ένα παγωμένο περιβάλλον.

Αξιολόγηση: ** 1/2

Διαβάστε επίσης:

Χαβιέ Μπαρδέμ: Δανείζει τη φωνή του σε ντοκιμαντέρ για τον διευθυντή φωτογραφίας Νέστορ Αλμένδρος

Στον Τομ Κρουζ το 52ο Βραβείο Συνολικής Προσφοράς του Αμερικανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου

Ταινίες Πρώτης Προβολής: Τρόμος, δράμα και «Ένα Φως που Δεν Σβήνει Ποτέ» (Videos)

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.