Δεύτερο άρθρο, σε καθημερινή εφημερίδα, μέσα σε λίγες ημέρες είχαμε από τον Ανδρέα Παπανδρέου, τον γιο του πρώην πρωθυπουργού.

Κι αυτό είναι κάτι που δεν περνά απαρατήρητο από πολλούς.

Ο εγγονός του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ αρθρογράφησε προ ημερών στα ΝΕΑ, ενώ σήμερα, την ημέρα που ξεκινά το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, γράφει στην Εφημερίδα των Συντακτών.

Βέβαια το θέμα δεν είναι ευθέως πολιτικό – αφορά στη μέλισσα, καθότι ο ίδιος ασχολείται τα τελευταία χρόνια με τη μελισσοκομία στην Κρήτη. Έχει όμως το άρθρο μία κοινωνιολογική προσέγγιση και ανάλυση, με πολλαπλών ειδών μηνύματα, που σε μία προχωρημένη ερμηνεία, περιέχουν και πολιτικά νοήματα. Και υπό αυτή την έννοια κάποιοι βλέπουν ότι ο Ανδρέας ίσως «ψάχνει» και το δικό του δρόμο προς την πολιτική.

Τίτλος του άρθρου «Η μέλισσα: ένα ζωντανό πρότυπο κοινωνικής οργάνωσης».

Και ιδού μερικά ενδιαφέροντα αποσπάσματα:

ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΚΑ, η κυψέλη αποτελεί υπόδειγμα που αξίζει να μελετηθεί: η συλλογική ταυτότητα δεν καταπνίγει τη φωνή των προσώπων – αντίθετα, την προϋποθέτει. Αυτό που εντυπωσιάζει δεν είναι τόσο η βασίλισσα καθεαυτή –αν και παραμένει βιολογικό αριστούργημα– αλλά το άυλο κομμάτι του ρόλου της δεν είναι εξουσιαστικός, ούτε διαιρετικός· είναι πολλαπλασιαστικός. Κάθε μέλισσα φέρει στο DNA της μια συμπυκνωμένη αποθήκη συλλογικής γνώσης – για την οργάνωση της εργασίας, για τη διαχείριση των πόρων, για την ανθεκτικότητα της κοινότητας απέναντι σε εξωτερικές απειλές. Αυτό που στην ανθρώπινη κοινωνία ονομάζουμε θεσμική μνήμη –η συσσωρευμένη γνώση που επιτρέπει στους θεσμούς να λειτουργούν ακόμα και όταν αλλάζουν τα πρόσωπα– στην κυψέλη είναι ενσωματωμένο βιολογικά σε κάθε μέλος της.

ΥΠΑΡΧΕΙ και μια άλλη διάσταση που ξεφεύγει συχνά από την προσοχή μας: το μέλι δεν είναι προϊόν μιας μέλισσας – είναι συλλογικό έργο. Καμία εργάτρια δεν το διεκδικεί, καμία δεν το καταναλώνει για ιδιοτελείς σκοπούς. Παράγεται από όλες, ανήκει σε όλες και –το πιο σημαντικό– προορίζεται για το μέλλον: για τον χειμώνα που έρχεται, για τις γενιές που δεν έχουν γεννηθεί ακόμα. Η κυψέλη δεν ζει για το παρόν· επενδύει στη συνέχεια. Σε αυτό ακριβώς το σημείο η μεταφορά γίνεται πρόκληση για την ελληνική κοινωνία σήμερα: κατά πόσο παράγουμε «μέλι» –κοινό αγαθό, κοινή μνήμη, κοινό όραμα– που δεν θα το απολαύσουμε εμείς, αλλά αυτοί που έρχονται· Αν οι ανθρώπινες κοινωνίες είχαν πρόσβαση σε ανάλογη γνώση –για τους κοινούς πόρους, για τα όρια της ανάπτυξης, για τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα– τότε η ελευθερία του πολίτη δεν θα ήταν αποκομμένη από την ευθύνη. Θα παρήγε, κι αυτή, το δικό της μέλι.

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ από την εποχή του Κέκροπα –του πρώτου μυθικού βασιλιά της Αθήνας που οργάνωσε τους ανθρώπους σε κοινωνία, θέσπισε γάμο και νόμους, εκπολίτισε το χάος– κοιτούσαν την κυψέλη και έβλεπαν έναν καθρέφτη. Όχι για να τη μιμηθούν τυφλά, αλλά γιατί αναγνώριζαν σε αυτήν κάτι που ήδη επιθυμούσαν: μια κοινωνία όπου η τάξη δεν επιβάλλεται με βία, αλλά αναδύεται από κοινή συνείδηση. Η μέλισσα ανήκει στη φύση – και η φύση δεν έχει σύνορα. Αυτό ακριβώς την κάνει τόσο ισχυρή ως σύμβολο: δεν είναι κτήμα κανενός λαού, αλλά οι Έλληνες ήταν από τους πρώτους που την άκουσαν.

Διαβάστε επίσης:

Ο Φλωρίδης… ντριπλάρει την κριτική «γαλάζιων» για το χάος στη δίκη για τα Τέμπη

Γιάννης Καλλιάνος: Στο βωμό της πολιτικής ψηφοθηρίας ακόμα και τα προσωπικά δράματα

Τι θα κάνει τελικά ο Σαμαράς;

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.