Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.
26.10.2026
19:00
Οι Fontaines D.C. δεν θα σταματήσουν να δείχνουν την Παλαιστίνη, όσο τρομακτικό κι αν γίνει
26.10.2026
19:00
Προσθέστε το topontiki.gr ως προτιμώμενη πηγή στη Google
Add topontiki.gr on GoogleΤο Ισραήλ συνεχίζει τη σφαγή του παλαιστινιακού λαού, με τη γενοκτονία να προχωρά με τη συνενοχή της διεθνούς κοινότητας, την ώρα που όποιος τη λέει με το όνομά της βρίσκεται αμέσως στο στόχαστρο, με ακυρώσεις, αποκλεισμούς και κατηγορίες. Όσο ανεβαίνει το τίμημα, τόσο πιο βολική γίνεται η σιωπή. Μέσα σε αυτό το κλίμα, η στάση των καλλιτεχνών μετράει και οι Fontaines D.C., το ιρλανδικό συγκρότημα που εδώ και χρόνια δεν σταματά να μιλά για την Παλαιστίνη, είναι από τις πιο καθαρές περιπτώσεις. Όχι γιατί ένα τραγούδι θα σταματήσει τους βομβαρδισμούς, αλλά γιατί η σιωπή και η καταγγελία δεν είναι το ίδιο πράγμα.
Στις 21 Οκτωβρίου 2026, στη MEO Arena της Λισαβόνας, ένας θεατής έδωσε στον Grian Chatten ένα κεφίγιε και εκείνος το φόρεσε στον λαιμό του την ώρα που έπαιζαν το «Big Shot». Στο φινάλε του τραγουδιού, φώναξε «Free Palestine» και το κοινό ξέσπασε σε χειροκροτήματα.
Το πρώτο μέρος της συναυλίας έκλεισε με το «Where Is Gone?» από το Dopamine Chamber, τη συνεργασία τους με τη Rosalía. Εκείνη δεν ήταν εκεί, οπότε και τα δύο μέρη τα τραγούδησε ο Chatten μόνος του. Λίγο πριν το φινάλε, άρπαξε μια παλαιστινιακή σημαία που του πέταξαν από το πλήθος και τυλίχθηκε με αυτή.
Πριν από τις σημαίες, οι πράξεις
Οι Fontaines D.C. δεν ανακάλυψαν τώρα την Παλαιστίνη. Ήδη από τον Δεκέμβριο του 2023 συμμετείχαν, μαζί με τους Massive Attack και τους Young Fathers, στο EP «Ceasefire», με τα έσοδα να πηγαίνουν στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα για τη Γάζα. Το καλοκαίρι του 2024 έδωσαν στον ίδιο οργανισμό τα 2.000 δολάρια που κέρδισαν σε ένα viral μουσικό κουίζ στο TikTok.
Τον Αύγουστο του 2024 ακύρωσαν τη συναυλία τους στην Κωνσταντινούπολη, γράφοντας ότι βάζουν πρώτα την αλληλεγγύη στον λαό της Παλαιστίνης και ότι οφείλουν να είναι σαφείς στις πεποιθήσεις τους, και στήριξαν ανοιχτά το κίνημα BDS (μποϊκοτάζ, αποεπενδύσεις, κυρώσεις).
Τον Νοέμβριο του 2024, στα Rolling Stone UK Awards, ο κιθαρίστας Carlos O’Connell παρέλαβε το βραβείο καλύτερου άλμπουμ για το Romance και είπε από τη σκηνή: «Free Palestine. Fuck Netanyahu and fuck Zionism».
Τον Δεκέμβριο βγήκε η φανέλα που σχεδίασε ο Carlos O’Connell μαζί με σχεδιαστές της ιρλανδικής ομάδας Bohemian FC, με έμπνευση από το άλμπουμ Romance. Στο στρίφωμα έφερε κεντημένη ετικέτα με την παλαιστινιακή σημαία και τη φράση «Saoirse don Phalaistín» («Ελευθερία στην Παλαιστίνη» στα ιρλανδικά). Το 30% των κερδών πηγαίνει στη Medical Aid for Palestinians.
Τον Μάρτιο του 2025, όταν κέρδισαν το βραβείο Irish Album of the Year στα Choice Music Prize, έστειλαν στη θέση τους την Ιρλανδοπαλαιστίνια καλλιτέχνιδα Róisín El Cherif. Εκείνη, αντί για ευχαριστήρια, απήγγειλε ποίημα του Παλαιστίνιου Samih al-Qasim. Τον Μάιο ο Carlos O’Connell διάβασε στο Voices for Gaza επιστολή ανθρώπου από τη Γάζα. Έδωσε δηλαδή τον λόγο σε όσους ζουν αυτή τη φρίκη, αντί να μιλά εκ μέρους τους.
«Το Ισραήλ διαπράττει γενοκτονία, χρησιμοποίησε τη φωνή σου»
Η στάση τους δεν έμεινε στα τραγούδια. Τον Μάιο του 2025 υπέγραψαν, μαζί με πάνω από 100 καλλιτέχνες, επιστολή υπέρ της ελευθερίας έκφρασης των Kneecap, που είχαν βρεθεί στο στόχαστρο πολιτικών για τις παρεμβάσεις τους υπέρ της Παλαιστίνης. Η επιστολή ξεκίνησε από τη δισκογραφική τους, τη Heavenly Recordings, και την υπέγραψαν και οι IDLES, οι Massive Attack, ο Brian Eno και ο Tom Morello. Στήριξαν και τους Bob Vylan. Στους Irish Times ο Chatten χαρακτήρισε «κυνήγι μαγισσών» την τρομοκρατική κατηγορία εναντίον του Mo Chara των Kneecap. Είπε ότι στέκεται στο πλευρό τους χωρίς φόβο, και ότι το ίδιο ισχύει για όλους στο συγκρότημα. Συμπλήρωσε: «Όσο τρομακτικό κι αν γίνει εκεί έξω, μη σταματάτε να μιλάτε για την Παλαιστίνη.» Στην ίδια συνέντευξη είπε ότι θα συνεχίσει να δείχνει τη στήριξή του στην Παλαιστίνη.
Το καλοκαίρι έφεραν το μήνυμα στις μεγάλες σκηνές. Στις 7 Ιουνίου, στο Primavera Sound της Βαρκελώνης, ύψωσαν μια τεράστια παλαιστινιακή σημαία και έβαλαν στις οθόνες: «Το Ισραήλ διαπράττει γενοκτονία, χρησιμοποίησε τη φωνή σου». Καμία γενικόλογη έκκληση για ειρήνη, καμία «ανησυχία για όλες τις πλευρές». Κατονόμασαν τον υπεύθυνο και ζήτησαν από τον κόσμο να πάρει θέση.
Τα ίδια μηνύματα εμφανίστηκαν στο Wide Awake του Λονδίνου, όπου μίλησαν και ενάντια στις προσπάθειες να αποκλειστούν οι Kneecap από το Glastonbury, ενώ στο Glastonbury επανέλαβαν το μήνυμα κατά της γενοκτονίας στις οθόνες της σκηνής. Ανάλογο μήνυμα εμφανίστηκε και σε φεστιβάλ στη Γλασκώβη, όπου υψώθηκε μεγάλη παλαιστινιακή σημαία και προβλήθηκε ξανά η καταγγελία ότι το Ισραήλ διαπράττει γενοκτονία. Στις 29 Ιουνίου, στην Κωνσταντινούπολη, σχεδόν έναν χρόνο μετά την ακύρωση, η παλαιστινιακή σημαία έμεινε πάνω στη σκηνή σε όλη τη συναυλία.
Στο Roskilde της Δανίας κάλεσαν φιλοπαλαιστίνιους ακτιβιστές να οδηγήσουν το κοινό σε συνθήματα, μπροστά σε πάνω από 30.000 ανθρώπους.
Στις 5 Ιουλίου, στο Finsbury Park, οι οθόνες έγραφαν ξανά «Free Palestine» και το «use your voice». Ο Chatten, νωρίτερα την ίδια μέρα είχε φωνάξει «Free Palestine» μαζί με τους Kneecap.
Αυτή η επανάληψη έχει σημασία, γιατί ένα σύνθημα όταν το βλέπεις συνέχεια μπροστά σε δεκάδες χιλιάδες, είναι επιλογή. Και το «use your voice» δεν αφορά μόνο το κοινό. Αφορά και τους καλλιτέχνες, και τους διοργανωτές.
Από το Δουβλίνο στη Γάζα
Σε συνέντευξή του στο NPR τον Οκτώβριο του 2026, ο Chatten έδεσε την ιρλανδική ιστορία, τον Μεγάλο Λιμό και τη βρετανική ευθύνη με ό,τι συμβαίνει σήμερα στη Γάζα και στη Δυτική Όχθη. Η Ιρλανδία δεν είναι η Παλαιστίνη. Όμως ένας λαός που έζησε αποικιοκρατία, εκτοπισμό και λιμό ξέρει τι σημαίνει όταν οι ισχυροί αποφασίζουν για τις ζωές των άλλων. Εδώ η ιστορική μνήμη γίνεται εργαλείο για να καταλάβεις το παρόν.
Ο Chatten έχει πει ότι προτιμά να περνά την πολιτική μέσα από τη μουσική και όχι να κάνει κάθε τραγούδι διακήρυξη. Αυτό δεν τον εμποδίζει να φωνάζει «Free Palestine» από τη σκηνή. Ήδη από το 2024, στο NME, έλεγε ότι είναι ευθύνη όλων όσοι έχουν φωνή να κάνουν κάτι και να πουν κάτι, γιατί κάποια στιγμή χρειάζεται κάτι πιο απτό από την ευαισθητοποίηση. Έχει πει επίσης ότι στο Glastonbury ένιωσε «σαν στο σπίτι του», βλέποντας παλαιστινιακές σημαίες και ιρλανδικά συγκροτήματα να δηλώνουν αλληλεγγύη. Δεν είναι μόνοι τους: Το ίδιο κάνουν οι Kneecap, οι Lankum, οι Mary Wallopers. Τον Μάρτιο του 2026 οι Fontaines D.C. συμμετείχαν στο HELP(2) της War Child με διασκευή του «Black Boys on Mopeds» της Sinéad O’Connor, δίπλα στο «Flags» του Damon Albarn. Η O’Connor έδεσε την κρατική βία με τον ρατσισμό και την καταστολή, και η επιλογή του τραγουδιού δείχνει πού θέλουν να ανήκουν. Στους Irish Times ο Chatten είπε ότι, αν ζούσε ακόμα η O’Connor, θα μιλούσε κι εκείνη, και ότι ο καλύτερος τρόπος για όσους έχουν βήμα είναι να δίνουν το παράδειγμα.
Στις 28 Αυγούστου, στο Reading, ως headliners, κυμάτιζαν σημαίες της Ιρλανδίας και της Παλαιστίνης. Λιγότερο από δύο μήνες μετά, ήρθε η Λισαβόνα.
Το κόστος
Όποιος μιλά, πληρώνει. Στις 4 Σεπτεμβρίου 2026 ο Macklemore, που άνοιγε τη συναυλία του Ed Sheeran στο MetLife Stadium, εμφανίστηκε με κεφιγιέ, φώναξε «Free Palestine» και κατήγγειλε το Ισραήλ για απαρτχάιντ και γενοκτονία. Αποκλείστηκε από τις υπόλοιπες ημερομηνίες της περιοδείας. Οι FINNEAS, Lukas Graham, Beoga και Aaron Rowe αποχώρησαν σε μια κίνηση αλληλεγγύης, και οι Kneecap, η Kehlani και η Ms Rachel τον στήριξαν. Ο Robert Kraft, ιδιοκτήτης του Gillette Stadium, μίλησε για «ιστορικό αντισημιτικής ρητορικής». Ο Macklemore απαντά ότι η κριτική στο Ισραήλ δεν είναι κριτική στους Εβραίους. Στις 16 Οκτωβρίου, ο βαθύφωνος Gabriel Sanchez-Ortega ξεδίπλωσε σημαία κατά το χειροκρότημα στην πρεμιέρα του «Tosca» και η Calgary Opera τον αντικατέστησε στις υπόλοιπες παραστάσεις.
Η αντιπαράθεση έφτασε και στους Fontaines D.C. Στις 14 Οκτωβρίου 2026, το Greater Manchester Jewish Representative Council ζήτησε να ακυρωθούν οι συναυλίες τους στο Heaton Park, στις 3 και 4 Ιουλίου 2027. Επικαλέστηκε τη ρητορική του συγκροτήματος και ανησυχίες για την ασφάλεια των Εβραίων. Το δημοτικό συμβούλιο του Μάντσεστερ απάντησε ότι η ασφάλεια είναι προτεραιότητα και ότι δεν υπάρχει χώρος για αντισημιτισμό ή διακρίσεις. Ισραηλινά μέσα έχουν ήδη μιλήσει για «αντι-ισραηλινή προπαγάνδα». Κυρώσεις, πάντως, δεν έχουν δεχτεί. Ο Chatten μιλά ελάχιστα στη σκηνή και το μήνυμα το κουβαλούν οι οθόνες, οι σημαίες και οι καλεσμένοι. Οι Bob Vylan, με το «Death to the IDF», έχασαν τις αμερικανικές βίζες τους.
Το ζήτημα, ωστόσο, δεν είναι μόνο αν η μουσική πρέπει να είναι πολιτική, αλλά το ποιος αποφασίζει ποιο πολιτικό μήνυμα είναι αποδεκτό, ποιο λέγεται «προπαγάνδα» και ποιο αρκεί για να ζητηθεί αποκλεισμός ενός καλλιτέχνη.
Η «απόδραση» δεν είναι ουδέτερη
Υπάρχει και η αντίθετη άποψη, ότι ένα συγκρότημα είναι για να παίζει μουσική και να προσφέρει διέξοδο από την καθημερινότητα. Την εξέφρασε πρόσφατα και ο James Hetfield των Metallica. Μόνο που η «ουδετερότητα» δεν είναι ποτέ ουδέτερη. Όταν ένας λαός υφίσταται κατοχή, εκτοπισμό και μαζική καταστροφή, το να ζητάς να μην ακουστεί λέξη ισοδυναμεί με το να ζητάς να το αποδεχτούμε όλοι.
Στις 17 Σεπτεμβρίου, στην Ορλάντο, ο Damon Albarn των Gorillaz πήρε μια σημαία από το κοινό, την ύψωσε και είπε «Don’t ever be neutral». Γιατί η μουσική δεν χρειάζεται μανιφέστο για να έχει πολιτικό περιεχόμενο. Αρκεί ο καλλιτέχνης να μη σωπαίνει, την ώρα που η σιωπή βολεύει τους ισχυρούς.
Πάντως, οι Fontaines D.C. γνωρίζουν πολύ καλά πως δεν θα αλλάξουν τους συσχετισμούς με μια σημαία στη σκηνή. Ωστόσο έχει σημασία, γιατί δείχνουν τι σημαίνει να μετατρέπεις την απήχησή σου σε πράξη: Λεφτά για ανθρωπιστικές οργανώσεις, στήριξη σε συναδέλφους υπό πίεση, ακυρωμένη συναυλία, καταγγελία της γενοκτονίας και επιμονή ακόμα κι όταν έρχονται οι αντιδράσεις.
Και γιατί το ερώτημα, τελικά, δεν είναι αν οι μουσικοί θα σταματήσουν μόνοι τους τη γενοκτονία, αλλά αν θα σπάσουν τη σιωπή και την κανονικοποίηση του εγκλήματος, ή αν θα δεχτούν ότι ο ρόλος τους τελειώνει εκεί που ξεκινούν οι πολιτικές ευθύνες.
Και το «Where Is Gone?» που μένει χωρίς υποκείμενο, το συμπληρώνει ο καθένας με ό,τι βλέπει να λείπει από τη διεθνή κοινότητα που ανέχεται τη σφαγή και όσους θέλουν η μουσική να μένει θέαμα, αρκεί να μην ενοχλεί την εξουσία. Ανθρωπιά, ντροπή, ευθύνη.
Διαβάστε επίσης:
Οι Fontaines D.C. επιστρέφουν στο Release Athens
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ
Μάθε πρώτος για την επικαιρότητα με εγγραφή στο Newsletter.
Το topontiki.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Οι χρήστες που παραβιάζουν τους κανόνες συμπεριφοράς θα αποκλείονται. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.
