Γεμίσανε οι ιστότοποι, βούλιαξε το facebook, σπάσανε και τα τηλέφωνα. Αααα δεν εγκρίνω και δεν επικροτώ. Και για να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους, δεν μ’ αρέσει καθόλου η στάση σου Βάσω. Μάλιστα, αν θες να ξέρεις, τη θεωρώ άκρως παρεξηγήσιμη και εντελώς υποβολιμαία. Βασικά δεν μου το βγάζεις από το μυαλό ότι πίσω από όλες αυτές τις πλακίτσες και τα ουρανομήκη χάχανα κατά βάθος σε τρώει η ζήλια και ο φθόνος για το καινούργιο κοσκινάκι του Νίκου Κωνσταντόπουλου. »
22 Ιουλίου. Καλοκαίρι, καλοκαίρι αλλά από ειδήσεις να φαν κι οι… κότες! Η Αθήνα ακόμα ν’ αδειάσει, αλλά η Επίδαυρος γεμίζει. Τώρα καλό είναι αυτό; Για τον ταμία και τις γύρω ταβέρνες καλό είναι. Για την τέχνη, όχι ακόμα… Έτσι που πάει, κάθε Παρασκευή νοσταλγούμε την προηγούμενη κακή ως… καλύτερη! Το κοινό όμως δεν δείχνει να δυσαρεστείται. »
Η Λυρική επιτίθεται / Ένα ταιριαστό ζευγάρι / Συνεχόμενοι πνιγμοί / Ανάμεσα στην κοκκινοσκουφίτσα και τον Ελύτη / Εσείς πόσα «views» κάνατε σήμερα; / Η γρανίτα, κάποτε…. »
– Στον Γιάννη Κακλέα (1) για τη μεταμοντέρνα σκηνοθεσία του στη «Λυσιστράτη»• ένας αχταρμάς με λίγο από όλα: μουσικές, μπαλέτα, παράλληλες δράσεις, καμπαρέ, drag show, ψηλοτάκουνα, τουαλέτες φτερά και πούπουλα, κι όλα να ρέπουν στο φτηνό και το χυδαίο. Ό,τι πρέπει για Δελφινάριο, δηλαδή. Ε, ρε και η υπογραφή να ήταν ξένου σκηνοθέτη... μαξιλάρια που θα είχαν πέσει στη σκηνή. »
Νίκος Περάκης: Η κρίση σαν ευκαιρία. "Ο μέσος Γερμανός σινεφίλ είναι πεπεισμένος, ότι πρώτα οι σοσιαλιστές και μετά οι κεντροδεξιοί πολιτικοί μας, μοίραζαν τις μίζες τους στον λαό, γι’ αυτό κι έχουμε τόσα Cayenne και πισίνες". »
Τάσος Παυλόπουλος: Περί κρίσης και ελληνικού παν-δαιμόνιου »
Πυξ Λαξ ντουέτο / Ο παλιός είναι αλλιώς, ξανά…. / Έτοιμο σε έναν χρόνο / Η αγανάκτηση της Ελένης / Ευφυές πάντρεμα ήχου και λόγου / Ό,τι προαιρείστε »
– Στον Σπύρο Ευαγγελάτο γιατί στον «Οιδίποδα Τύραννο» δεν έκανε καμία σκηνοθετική πρόταση, αλλά την εικονογράφηση ενός πολύ δυνατού κειμένου. Αναμενόμενα όλα, σαν να τα είχαμε ξαναδεί, ερμηνείες μετριότατες, δίχως ατμόσφαιρα, δίχως φρεσκάδα, δίχως τραγικότητα, εν τέλει. Οιδίπους θεατών τύραννος. »
15 Ιουλίου. Στη μέση, κιόλας, ενός μήνα εξωστρεφή. Μήνα της σάρκας που επιμένει να μαυρίσει. Μήνα της χαλάρωσης. Μήνα της βόλτας και της βουτιάς. Μιας βουτιάς στα βαθιά. Κι ό,τι πιάσει το χέρι μας. Ένα κοχύλι ή ένα ψαράκι. Κάτι που είναι σταθερό ή κάτι που ξέρει να γλιστράει. Όπως τα πρόσωπα του καλοκαιριού. Πρόσωπα που διασχίζουν το καλοκαίρι μας. Όχι για να μετράνε τον χρόνο αλλά τις αναμνήσεις στο ιδιωτικό μας πεδίο. »
Επιτέλους, τέλος. Και τώρα για πες μου, τι κατάλαβες βρε Βάσω, που τους έστειλες όλους διακοπές κι έμεινες εδώ αμανάτι να παρακολουθείς για χιλιοστή φορά το «50-50» και την «Κορίνα την αγριόγατα»; »
