Ο Βανς του 2028 είναι εδώ, χτίζει το δικό του MAGA πάνω στα λάθη του Τραμπ

Το κύμα των ενδιάμεσων εκλογών φαίνεται πως άλλαξε τη στρατηγική του αντιπροέδρου, ο οποίος επιχειρεί να παρουσιαστεί ως ο πολιτικός κληρονόμος του Ντόναλντ Τραμπ.

Η στρατηγική του Τζέι Ντι Βανς, από τότε που αναδείχθηκε υποψήφιος αντιπρόεδρος των Ρεπουμπλικανών το 2024, ήταν να εξασφαλίσει ότι ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ θα τον χρίσει διάδοχό του.

«Ο Ντόναλντ Τραμπ θα αποφασίσει τελικά ποιος θα είναι ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών», δήλωσε ο Βανς στον Σον Σπάισερ τον περασμένο μήνα, παρακάμπτοντας επιδέξια τους ίδιους τους ψηφοφόρους που συμμετέχουν στις προκριματικές εκλογές.

Ωστόσο, οι ενδιάμεσες εκλογές έδειξαν ότι υπάρχει ένα σημαντικό τμήμα των Ρεπουμπλικανών ψηφοφόρων που αναζητά έναν υποψήφιο για την προεδρία του 2028, ο οποίος θα κρατήσει αποστάσεις από τις αποτυχίες της σημερινής κυβέρνησης.

Ο Βανς θέλει να είναι αυτός ο υποψήφιος, χωρίς όμως να χάσει την υποστήριξη του Τραμπ.

Πώς μπορεί να πετύχει και τα δύο;

Ρίχνοντας όλες τις ευθύνες στον πόλεμο με το Ιράν.

Αυτό ακριβώς έκανε ο αντιπρόεδρος, με τρόπο πολιτικά ευφυή, αν και όχι ιδιαίτερα ειλικρινή, γράφει το The Atlantic.

Σε μια εκτενή ανάρτησή του στο X, ο Βανς παραδέχθηκε ανοιχτά ότι το κόμμα του υπέστη συντριβή και ότι «πολλοί άνθρωποι που ψήφισαν Τραμπ/Βανς το 2024 ψήφισαν Δημοκρατικούς το 2026».

Συχνά οι αναλυτές περιγράφουν το εκλογικό σώμα που στήριξε τους Ρεπουμπλικανούς στις προεδρικές εκλογές του 2024 ως «ψηφοφόρους του Τραμπ». Ο Βανς, ωστόσο, απέφυγε εύλογα αυτή τη διατύπωση.

Ο αντιπρόεδρος απέδωσε την εκλογική καταστροφή σε μία και μοναδική αιτία, γράφοντας:

«Ο λόγος που χάσαμε είναι ο πόλεμος. Το είπε ο ίδιος ο πρόεδρος χθες το βράδυ».

Αυτό το επιχείρημα εξυπηρετεί αρκετούς πολιτικούς στόχους.

Πρώτον, είναι εν μέρει σωστό.

Ο πόλεμος με το Ιράν εξελίχθηκε σε πολιτικό φιάσκο, τόσο επειδή παραβίασε την επανειλημμένη υπόσχεση του Τραμπ να αποφύγει νέες στρατιωτικές περιπέτειες, όσο και επειδή εκτόξευσε το κόστος των καυσίμων και άλλων αγαθών.

Δεύτερον και εξίσου σημαντικό, ο Τραμπ είναι πιθανό να συμφωνεί με αυτή την κριτική.

Ο πρόεδρος κατηγορεί δημόσια το Ιράν εδώ και μήνες, ενώ ταυτόχρονα επιμένει αμυντικά ότι το κόστος του πολέμου είναι μικρό, προσωρινό -η σύγκρουση βρίσκεται εδώ και καιρό δύο εβδομάδες πριν από το τέλος της- και αναγκαίο για να αποτραπεί μια πυρηνική καταστροφή.

Σε συνέντευξή του στο Fox News το προηγούμενο βράδυ, ο Τραμπ επέμεινε:

«Στην πραγματικότητα έχουμε την καλύτερη οικονομία».

Ανεπίσημη σφραγίδα έγκρισης της οικογένειας Τραμπ

Ωστόσο, πρόσθεσε ότι «εξαιτίας των τιμών της βενζίνης, ο κόσμος δεν το αντιλαμβάνεται τόσο όσο θα το αντιλαμβανόταν διαφορετικά. Και οι τιμές της βενζίνης προκλήθηκαν από το Ιράν».

Ο Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ έσπευσε να αναδημοσιεύσει την ανάρτηση του Βανς, σχολιάζοντας:

«Κάθε λέξη είναι απολύτως σωστή».

Με αυτόν τον τρόπο, έδωσε ουσιαστικά την ανεπίσημη σφραγίδα έγκρισης της οικογένειας Τραμπ στην πολιτική παραδοχή του αντιπροέδρου.

Τρίτον, το επιχείρημα του Βανς επιχειρεί να αποκλείσει τον πιθανότερο αντίπαλό του για το χρίσμα του 2028: Τον υπουργό Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο.

Εάν το πρόβλημα είναι ο πόλεμος, τότε γιατί να προτιμήσει κανείς έναν κυβερνητικό αξιωματούχο του οποίου ολόκληρη η αρμοδιότητα αφορά την εξωτερική πολιτική;

Ο Ρούμπιο είναι γνωστός για τις φιλοπόλεμες και παρεμβατικές θέσεις του στην εξωτερική πολιτική. Επομένως, εάν κατηγορήσει κανείς τους υποστηρικτές της σκληρής γραμμής ότι παρέσυραν τον Τραμπ σε ένα στρατηγικό λάθος, τότε ουσιαστικά ενοχοποιεί και την πτέρυγα του Ρούμπιο για την εκλογική καταστροφή των Ρεπουμπλικανών.

Τέταρτον, ο Βανς αγνοεί όλες τις υπόλοιπες επιλογές με τις οποίες ο Τραμπ αποδόμησε τον εκλογικό συνασπισμό του 2024.

• Τους δασμούς.
• Τις μαζικές απελάσεις.
• Τη διαφθορά.
• Την πολυτελή, επιδεικτική ανακαίνιση και διακόσμηση του Λευκού Οίκου.
• Μια εσωτερική πολιτική που επικεντρώνεται στη μείωση της φορολογίας των πλουσίων, την ώρα που εκατομμύρια Αμερικανοί χαμηλού εισοδήματος χάνουν την υγειονομική τους κάλυψη και τα επιδόματα τροφίμων.

Ο Τραμπ δεν είναι διατεθειμένος να παραδεχθεί λάθη σε κανένα από αυτά τα ζητήματα. Άλλωστε, ο Βανς είτε δικαιολόγησε είτε υποστήριξε με ενθουσιασμό όλες αυτές τις επιλογές.

Το μεταναστευτικό και η επίθεση στους εσωκομματικούς αντιπάλους

Στην ανάρτησή του στο X, ο Βανς επιχείρησε ειδικά να αντικρούσει τους Ρεπουμπλικανούς επικριτές που πιστεύουν —και σωστά- ότι η αδιάλλακτη προσέγγιση της κυβέρνησης στην επιβολή της μεταναστευτικής νομοθεσίας απομάκρυνε τους Λατίνους ψηφοφόρους.

Πολλοί από αυτούς είχαν προσδοκήσει μια πιο περιορισμένη πολιτική, επικεντρωμένη στην απέλαση εγκληματιών, και όχι μια γενικευμένη επιχείρηση καταστολής.

«Να περιμένετε ότι διάφοροι πολιτικοί του κατεστημένου θα υποστηρίξουν πως η λύση στα προβλήματά μας είναι η αμνηστία», έγραψε ο Βανς.

«Είμαι ανοιχτός στην ιδέα να αλλάξουμε τον τρόπο εφαρμογής της μεταναστευτικής πολιτικής —για παράδειγμα, εστιάζοντας περισσότερο στις επιχειρήσεις που προσλαμβάνουν παράνομους μετανάστες. Όποιος όμως προωθεί την αμνηστία, σας λέει ψέματα».

Η «αμνηστία» δεν είναι η μοναδική εναλλακτική απέναντι στο σχέδιο του Στίβεν Μίλερ, το οποίο προβλέπει την ανάπτυξη βιαστικά εκπαιδευμένων, μασκοφόρων πρακτόρων και ενθαρρύνει τη χρήση των πιο σκληρών μεθόδων.

Ωστόσο, η αμνηστία αποτελούσε χαρακτηριστικό ενός σχεδίου μεταρρύθμισης του μεταναστευτικού που ο Ρούμπιο είχε υποστηρίξει για σύντομο χρονικό διάστημα κατά τη δεύτερη προεδρική θητεία του Μπαράκ Ομπάμα.

Αυτή η ιστορική λεπτομέρεια ίσως εξηγεί γιατί ο Βανς επιλέγει να επαναφέρει την έννοια της αμνηστίας: Για να τη χρησιμοποιήσει ως κατηγορία εναντίον των εσωκομματικών αντιπάλων του.

Το σχέδιο των τεσσάρων σημείων για την επιστροφή των ψηφοφόρων

Στην ανάρτησή του, ο Βανς υποστήριξε ότι ένας δημοσκόπος τού είπε πως οι δυσαρεστημένοι ψηφοφόροι του Τραμπ -ή, για να χρησιμοποιήσουμε τη δική του διατύπωση, οι ψηφοφόροι «Τραμπ/Βανς»- θα επέστρεφαν στο στρατόπεδο των Ρεπουμπλικανών εάν η κυβέρνηση προχωρούσε σε τέσσερις κινήσεις:

1. Να τερματίσει τον πόλεμο.
2. Να επικεντρωθεί στο κόστος ζωής και στον πληθωρισμό.
3. Να θέσει την Αμερική πρώτη (America First).
4. Να αλλάξει τη σχέση της με το Ισραήλ.

Από μια συγκεκριμένη οπτική γωνία, ιδιαίτερα διαδεδομένη στη διαδικτυακή δεξιά, αυτά τα τέσσερα σημεία μπορούν να συμπυκνωθούν σε ένα:

Ο Τραμπ πρέπει να σταματήσει να επιτρέπει στο Ισραήλ να τον παρασύρει σε πολέμους στο εξωτερικό και να επικεντρωθεί στο να κάνει τους Αμερικανούς πλουσιότερους.

Βολικά για τον Βανς, ο Τραμπ φαίνεται ανοιχτός σε αυτή την κριτική.

Σε συνέντευξή του στο Fox News την προηγούμενη ημέρα, ο πρόεδρος αιφνιδίασε δηλώνοντας ότι πλέον υποστηρίζει τη σταδιακή κατάργηση της αμερικανικής βοήθειας προς το Ισραήλ.

Ο Βανς έχει δίκιο όταν υπονοεί ότι το Ισραήλ συνέβαλε στο να πείσει τον Τραμπ να ξεκινήσει τον πόλεμο με το Ιράν.

Ωστόσο, η παρέμβαση του Ισραήλ δεν είναι ο μοναδικός λόγος για τον οποίο έκλεισαν τα Στενά του Ορμούζ.

Ο Τραμπ υποστήριζε κατά διαστήματα την επίθεση στο Ιράν ήδη από την περίοδο κατά την οποία η χώρα αναδείχθηκε σε διαχρονικό εχθρό των Ηνωμένων Πολιτειών, κατά τη διάρκεια της κρίσης των ομήρων το 1979.

Ήταν τότε που διαμορφώθηκε για πρώτη φορά η σύντομη λίστα των αμετάβλητων πεποιθήσεων του Τραμπ για τον κόσμο.

Επιπλέον, ο Τραμπ φάνηκε να εγκαταλείπει τις αναστολές του απέναντι στη χρήση στρατιωτικής βίας μετά την απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο, η οποία τον άφησε σε κατάσταση πολιτικής και στρατιωτικής ευφορίας, μεθυσμένο από την αίσθηση της ισχύος του.

Ο Βανς θέλει τον Τραμπ χωρίς τα λάθη του Τραμπ

Το να αποδίδει κανείς όλες τις εσωτερικές αποτυχίες της κυβέρνησης στον πόλεμο με το Ιράν, υποδεικνύοντας παράλληλα διακριτικά τον Μπενιαμίν Νετανιάχου ως εκείνον που εξαπάτησε τον πρόεδρο και τον οδήγησε στη σύγκρουση, φαίνεται να προσφέρει στον Βανς τον συντομότερο και ευκολότερο δρόμο.

Έναν δρόμο που θα μπορούσε να διατηρήσει ενωμένο τον συνασπισμό του MAGA και ταυτόχρονα να προστατεύσει τη δική του θέση μέσα σε αυτόν.

Το μήνυμα είναι απλό:

Η προεδρία Τραμπ λειτουργεί μια χαρά. Η μόνη μικρή διόρθωση πορείας που απαιτείται είναι να επιστρέψει στις αρχές του «Πρώτα η Αμερική» (America First).

Ποιος, λοιπόν, θα μπορούσε να οδηγήσει το κίνημα MAGA σε αυτό το νέο μέλλον του τραμπισμού χωρίς πόλεμο;

Και χωρίς να απομακρυνθεί από τη στρατιωτικοποιημένη μεταναστευτική πολιτική του Τραμπ ή να αναγνωρίσει το συνεχιζόμενο όργιο διαφθοράς και κατάχρησης εξουσίας;

Μόνο ένας άνθρωπος.

Διαβάστε επίσης:

Ο Τραμπ στη σκιά της ήττας, η Μελάνια στο διπλωματικό προσκήνιο: Συνάντηση με Ρώσους και Ουκρανούς αντιπροσώπους στον Λευκό Οίκο

WSJ: Τι σημαίνει η νίκη των Δημοκρατικών για την εξωτερική πολιτική Τραμπ – Ιράν, Ουκρανία, Ισραήλ, δασμοί στο «τραπέζι»

Σοκ στη Γερμανία, νεκρός σε δωμάτιο ξενοδοχείου του βρέθηκε ο υπουργός Οικονομικών της Βαυαρίας

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.